Woef woef, vrienden! Na 303 dagen vol avontuur is de reis van 2024 ten einde gekomen. Deze laatste etappe had geen draken of vulkanen, maar hé, elke reis heeft zijn spanning... zelfs op de eindstreep!

We begonnen de ochtend in Molló, een dorpje dat wel oké is, maar niet zo dat mijn poten zouden gaan applaudisseren. We maakten een ochtendwandeling (want een hond moet elke hoek inspecteren) en daarna, op weg! De tank was leeg, maar maak je geen zorgen, er was nog genoeg diesel om de benzinepomp in Camprodón te bereiken. Zonder drama, maar met stijl, want mijn pappie en ik leven altijd op de limiet... van de tank!

Na het tanken (en nadat pappie "uff, veel goedkoper dan in Frankrijk" zei), doken we de weg op, vol bochten alsof ze waren ontworpen voor een rally. Mijn pappie was geconcentreerd achter het stuur, en ik, als goede co-piloot, zat uit het raam te kijken, dromend van de siësta die me in Berga te wachten stond.

Twee uur later, eindelijk aangekomen! Mijn oom Joan ontving ons met open armen, alsof we hondenberoemdheden waren. Ook waren daar oma, mijn tante Rosa en mijn oom Pepe, en ze stortten zich allemaal op me om me te knuffelen (want ik ben duidelijk het middelpunt van de belangstelling in deze familie).

Nu is het tijd om te rusten, toch? Nou ja, rusten tussen aanhalingstekens, want hier is altijd een bank om te veroveren, een bal om in te bijten en een of andere snack die "mysterieus" van de tafel verdwijnt.

Dit is geen afscheid, vrienden, het is een "tot ziens". De avonturen van Chuly stoppen nooit!