We werden wakker met een stralende zon en de lucht zo schoon dat het naar avontuur rook (en naar toast, wat ook niet slecht is). Papi Edu leek in een goed humeur, wat al een teken is dat hij meer dan twee uur achter elkaar had geslapen, iets wat zo zeldzaam is als een kat die in een rivier spartelt. De uurwisseling had zijn magie gedaan: we vertrokken voor de middag. Nou ja, technisch gezien na elf uur, maar dat is al "vroeg" in onze kampeerkalender.

We reden maar een paar honderd meter voordat we langs de weg parkeerden, op de laatste gratis plek voor het dorp Gavarnie. Gratis, mijn favoriete woord na "prijs". Vanaf daar liepen we naar het dorp, minder dan twintig minuten naar de officiële parkeerplaats waar parkeren acht euro kost. Acht euro om de auto stil te laten staan... en dan zeggen ze dat wij honden niets doen!

We liepen door het dorp, dat wat meer leefde dan gisteren, maar er nog steeds slaperig uitzag. Gesloten winkels, lege terrassen en een sfeer van einde seizoen. Toen begon het goede: een breed pad dat naar de beroemde Cirque de Gavarnie leidt. En voor degenen die zich al clowns, trapezeartiesten en olifanten voorstellen: nee, dit "circus" heeft daar niets mee te maken. Het is een gigantisch natuurlijk amfitheater, met rotswanden zo hoog dat je al nekpijn krijgt van het bekijken ervan. En in het midden een spectaculaire waterval die vanaf meer dan vierhonderd meter naar beneden stort. Kom op, als ik daar vanaf spring, red ik het niet eens met zeven kattenlevens.

De wandeling was prachtig, hoewel er behoorlijk wat mensen waren. In de zomer moet het een menselijke file zijn met wandelstokken. We kwamen aan bij het hotel du Cirque et de la Cascade, het laatste punt voor het verboden gebied voor honden. Daar verwelkomde een heel vriendelijk bord ons: "Honden tot hier. Als je verder gaat, 135 euro boete." Ik weet niet wat voor gevaarlijke honden ze denken dat we zijn, maar ik verzeker je dat het enige dat ik zou bijten een broodje ham zou zijn.

Papi Edu bleef naar het bord kijken, zuchtte en bond me toen vast aan de paal van het bord zelf. Ik blafte mijn protest, maar hij beloofde me dat hij maar een paar minuten zou gaan om foto's te maken. Hij liep nog zo'n honderd meter en schreeuwde toen: "Wat is er een mooie uitkijk hier!" Nou ja, ze hadden de limiet daar kunnen zetten, niet halverwege de weg. Enfin, mensen en hun gevoel voor logica.

Bij zijn terugkeer keerden we om via een smaller en rustiger pad. De zon scheen en de lucht had die geur van vochtig bos en droge bladeren waar ik van houd. We keerden terug naar de auto en liepen de helling weer omhoog (wat meer moeite kost, waarschuwing).

Maar het avontuur was nog niet voorbij. We pakten de auto en gingen op weg naar de Barrage d'Ossoue, een kleine dam op zo'n acht kilometer afstand. De weg leek uit een Georgische film te komen: dikke stenen, gekke bochten en landschappen die je stil laten, zelfs ik, die dat meestal niet ben. Daarboven, weer een bord "Zone réglementée - chiens interdits". Echt, als elk verbodsbord punten zou geven, hadden we vandaag de expertmodus ontgrendeld.

Papi parkeerde en liet me in de camper achter (ik waakte zoals altijd), terwijl hij foto's van het meer ging maken. Hij zei dat het goed was, hoewel er weinig water was, maar dat het er toch mooi uitzag, met de bergen op de achtergrond.

Daarna daalden we weer af over dezelfde weg en stopten we op dezelfde plek als waar we de nacht ervoor hadden geslapen, maar alleen om te eten. Niets gaat boven een goede maaltijd met een achtergrondlandschap. Toen, met een volle maag en ook een volle tank, lieten we Gavarnie en zijn "niet-honden" gebieden achter ons.

De volgende bestemming: de Cirque de Troumouse. Een ander natuurlijk amfitheater, een andere plek die zelfs de ego van een kat klein laat voelen. Twintig kilometer aan bochten en stijgingen tot meer dan tweeduizend meter. En ja, raad eens: "Zone réglementée - chiens interdits". Ik weet niet wie die zones regelt, maar ik zou hem graag een beleefde brief sturen met een paar tandafdrukken.

Papi parkeerde boven, liet me warm in de camper achter en ging het circus bekijken. Tien minuten lopen, zei hij, en hij kwam verrukt terug. Hij zegt dat het indrukwekkend was, maar dat het verbieden van honden in al die landschappen een echt circus is, en dan niet precies een mooi circus.

Het plan was om daar te slapen, buiten de verboden zone, maar de mobiele telefoon gaf nul signaal. Geen data, geen berichten, niets. En dat geeft Papi Edu netelroos. Dus we gingen meteen naar beneden. Hoe dan ook, de plek had weinig charme om de nacht door te brengen.

We reden meer dan een uur, langs Gèdre, Luz-Saint-Sauveur en Barèges, terwijl de zon achter de toppen verdween. Uiteindelijk kwamen we aan bij de Col du Tourmalet, een van die namen die klinken als wielergeschiedenis en trillende benen. Het is een mythische bergpas van de Tour de France, met hellingen zo steil dat zelfs ik mijn tong zou uitsteken (meer).

Boven, al in het donker, vonden we een plek tussen twee skiliften. Er was niet veel te zien, maar het zag er gaaf uit. Buiten is het zo koud dat je zelfs de zin om te plassen bevriest, maar hier binnen zitten we warm, gehuld in de stilte van de bergen en het gesnor van de verwarming.

Morgen, wie weet wat ons te wachten staat. Maar vandaag, tussen circussen zonder clowns, bergen met geschiedenis en borden met "geen honden", ga ik slapen met de gedachte dat het leven van de harige avonturier meer emoties heeft dan de beste show.