Vandaag zijn we wakker geworden in Barletta, op een braakliggend terrein recht tegenover een kerk. De plek was niet bepaald een stiltekuuroord: treinen die passeerden, klokken die de tijd aangaven alsof er geen morgen bestond… maar hé, we hebben redelijk goed geslapen. Ik ben in ieder geval als een blok in slaap gevallen. Als je reist, slaap je waar je kunt, want dit is geen vijf-botten-hotel.

's Ochtends stapten we in de auto en gingen we de drukte van Barletta in. Chaotisch is een understatement. Het was rommeliger dan een groep katten die probeerden af te spreken hoe ze de straat zouden oversteken. Toch lukte het ons om in de buurt van het centrum te parkeren, bijna aan de kust, en begonnen we te voet te verkennen.

De oude stad is er een van die steden die lijken op een doolhof zonder plattegrond. Smalle straatjes, historische gebouwen en veel leven. Heel veel. Kleren die overal hangen, volle balkons, mensen die van het ene uiteinde van de straat naar het andere praten... alles heel levendig, niets gedecoreerd.

We gingen door de Porta Marina, wat een oude poort is die je welkom heet in de goede rommel. Daarna zagen we de Colosso di Barletta, een enorm standbeeld van een zeer serieuze Romeinse heer, die de hele wijk leek te bewaken. Ik keek er een tijdje naar om te zien of hij bewoog, maar nee. Heel stil. Verdacht.

We passeerden ook de Basilica Cattedrale Santa Maria Maggiore, die groot, solide en eruitziet alsof hij er al zijn hele leven is om honden zoals ik voorbij te zien komen. Ik ging niet naar binnen, maar van buitenaf maakte hij al behoorlijk indruk.

We liepen verder door de straten zonder duidelijke richting, wat de beste manier is om deze plaatsen te zien. En we kwamen aan bij het kasteel van Barletta. Het ligt in een soort heel mooi park... waar honden niet welkom zijn. Erg lelijk. Dus we bekeken het van buiten de omheining. Ik deed wat ik kon, namelijk kijken met een gezicht van "dit is ook van mij", maar het werkte niet.

Daarna gingen we terug naar de auto en gingen we richting de kust. We stopten even op het strand en daar, ja, een moment van maximale gelukzaligheid. Ik rende als een gek, rondjes draaiend, accelererend zonder reden, abrupt remmend... het typische. Meer rondjes dan een hond die zijn eigen staart najaagt, maar dan in een professionele versie.

Daarna gingen we verder naar het zuidoosten. In de buurt van Giovinazzo stopten we weer, aten we en rustten we een beetje in de camper. Ik profiteerde van een snelle siësta, die nooit overbodig is.

We gingen door Bari en het was tijd om te tanken. En hier komt het drama van de dag. De diesel is erg duur, ongeveer 2,20€ per liter, en we hebben het nog erger gezien. Volgens Papi Edu is dit de schuld van oorlogen en problemen van belangrijke mensen. Ik begrijp daar niet veel van, maar ik weet wel dat het meer pijn doet om dat te betalen voor het vullen van de tank dan op blote voeten op een steen te stappen.

We vonden een benzinestation voor 1,99€, maar er was geen diesel meer. Prachtig. Uiteindelijk vonden we er een op de SS16 voor dezelfde prijs. Missie geslaagd, maar met lijden.

Het was al laat, maar we wilden nog één ding zien: Polignano a Mare. We parkeerden in de buurt van het centrum, in een betaalde maar redelijke zone, en gingen verkennen. De plek is geweldig. Witte huizen die direct over een klif hangen, direct boven een baai met blauw water. Heel spectaculair.

Het dorp heeft kleine, zeer nauwe straatjes, vol souvenirwinkels en restaurants. Heel veel mensen, heel veel beweging. Het leek op Venetië... maar zonder kanalen, zonder gondels en met meer ijssalons. Erg toeristisch, ja, maar we vonden het toch leuk. Het heeft dat mooie punt dat de chaos compenseert.

We hebben meer dan een uur rondgelopen, hoekjes bekeken en mensen ontweken, en daarna gingen we terug naar de auto. We gingen een beetje weg van de kust en gingen naar het binnenland, naar een picknickplaats in de buurt van Cisternino.

We kwamen 's avonds aan, dus geen uitzicht. We weten dat er een uitkijkpunt is, maar dat zullen we morgen zien. Er is nog een camper, mensen die komen en gaan, het is niet super rustig, maar het stoort ook niet.

Dus hier zijn we. Geparkeerd, de dag is voorbij en klaar om te slapen. Morgen moeten we wakker worden en zien wat er daarbuiten is... wat met een beetje geluk iets interessanter zal zijn dan een ijzeren boom in het midden van een schip.