Lloret de Mar: ontspanning van hotels en buffetmensen

Wakker worden in een echt bed, met lakens die niet bewegen als papa Edu zich omdraait, was bijna luxe. Hoewel, tussen ons gezegd en gezwegen, ik mis het gefluister van de wind tegen de camper een beetje. We ontbeten thuis (ja, met oma die ervoor zorgde dat ik geen kruimel achterliet) en daarna gingen we in de auto van oom Joan richting Lloret de Mar.

Een uurtje en een beetje meer, en daar waren we: de kust, de zee, de palmbomen en een dorp dat zelfs in november naar zonnecrème ruikt. We pakten mijn koffers uit - ja, de mijne, want papa reist licht, maar ik heb mijn speelgoed, dekentje en de beroemde teddybeer - in Hotel Samba, waar we twee dagen zouden verblijven. Het is huisdiervriendelijk, wat in mijn taal betekent: "je mag naar binnen, maar niet op de bank of in het buffet".

Oom Héctor (de intense), oom Jordi en oom Antonio (die noch de broer van papa, noch van iemand anders is, maar toch oom is, want zo is onze familie) wachtten op ons. Na het inchecken gingen we uit eten in een bar recht tegenover. Het rook zo lekker dat ik me bijna aanmeldde voor het dagmenu, maar ik moest me tevreden stellen met de geur van de lucht en kruimels die "per ongeluk" vielen.

Daarna maakten we een wandeling door het dorp. Lloret de Mar staat bekend om feesten en door de zon verbrande toeristen, maar in de herfst is het rustiger. We liepen door straten vol gesloten winkels en katten die de echte eigenaren van de plek leken te zijn. We passeerden de kerk van Sant Romà, met zijn kleurrijke koepels in modernistische stijl. Papa zei dat het leek alsof het uit een sprookje van Gaudí kwam, en ik dacht dat, als dat sprookje een tuin had, ik daar al aan het graven zou zijn.

Daarna gingen we terug naar het hotel voor een dutje dat de ziel geneest. 's Avonds gingen de mensen dineren. Ze zeiden dat het restaurant van het hotel "een voedselfabriek" is: trays, wachtrijen, mensen die vechten om het laatste stuk pizza alsof het een trofee is. Ik bleef op de kamer en luisterde naar de geluiden van de gang: rollende koffers, rennende kinderen en een Franse bulldog die snurkte als een tractor.

's Nachts maakten we een kleine wandeling in de buurt van het hotel, zonder doel, zonder avonturen, zonder modder of bergtoppen. En weet je wat? Het was helemaal niet slecht. Soms is het ook nodig om de wereld te laten draaien zonder er achteraan te rennen.