Vanmorgen begon met een hoofdprijs. Na vier weken wachten kwam eindelijk het paspoort met het Russische visum. Ik weet niet zeker wat dat betekent, maar zodra Papi Edu het in zijn handen had, begon hij als een gek te klikken, sneller dan een kat die voor een stofzuiger vlucht. Binnen vijf minuten hadden we al de helft van de reis georganiseerd: een veerboot van Barcelona naar Civitavecchia vandaag en een andere van Brindisi naar Igoumenitsa voor zondag. Alles heel snel, zonder tijd voor een fatsoenlijke siësta.

Toch was de dag rustig. We aten thuis zonder haast, ik lette op mijn dingen voor het geval er iets interessants zou vallen. Er viel niets, zoals altijd, maar men verliest de hoop niet. Daarna kwamen de afscheid. De oma, tante Mari... en oom Joan, die deze keer in Berga blijft om de verjaardag van oma te vieren. Daar was wel een serieus moment. Ik keek hem aan met "wees niet te laat", want zonder hem reizen is een beetje als wandelen zonder geuren: het kan, maar er ontbreekt iets.

Rond zeven uur stapten we in de auto richting Barcelona. Jullie weten dat het niet mijn favoriete bezigheid is. Stilzitten terwijl alles beweegt is vreemder dan een kat zien die om een wandeling met een riem vraagt. Maar goed, het is de tol om op interessante plaatsen te komen. We stopten om te tanken en ik profiteerde ervan om mijn poten te strekken en een paar goed geplaatste berichten achter te laten. Nuttige informatie voor de gemeenschap.

We kwamen rond negen uur aan in de haven. Veel beweging, lichten, lawaai en die geur van een schip die al naar avontuur begint te ruiken. We checkten in en daarna was het wachten geblazen. Ik ging liggen en besloot energie te besparen, want wachten zonder iets te doen gaat me beter af dan een koala op vakantie.

Uiteindelijk gingen we er bijna om elf uur op, met een beetje vertraging. Het schip is enorm, van die schepen die lijken op een gebouw dat het zat is om stil te staan. We hebben een binnenhut, zonder raam, maar comfortabel. En het belangrijkste: ik mag erin. Papi Edu betaalde mijn officiële toegang en een extraatje zodat ik binnen kon slapen. Ik ben in principe een VIP-gast, maar met een betere neus.

Voordat we naar bed gingen, gingen we een rondje over het dek. Er stond flink wat wind, die ervoor zorgde dat je oren in vliegtuigstand stonden. En toen vond ik de hondenpoepzone. Een stuk kunstgras met een ijzeren boom in het midden. Het is geen bos, maar hé, voor een schip is het beter dan niets. Praktischer dan een kat leren het te gebruiken, dat is zeker.

Ik deed mijn pipi zoals het hoort en, voor het geval dat, liet ik een andere snelle waarschuwing achter op het dek. Je weet nooit wie er daarna kan komen en hier moet het territorium goed beheerd worden.

We keerden terug naar de hut, installeerden ons en hier zijn we. Het schip beweegt zachtjes, zoals wanneer Papi Edu op de bank in slaap valt na het eten en begint te schommelen. Ik heb mijn plek al bemachtigd en alles onder controle.

Goede start van de reis. Nu afwachten wat ons te wachten staat... als het lekker ruikt, is het zeker de moeite waard.