We vertrokken laat van de plek waar we hadden geslapen, wat uiteindelijk een behoorlijk paradijselijke plek bleek te zijn. Gistermiddag ging Papi Edu in de "intensieve schoonmaakmodus" en vulde een hele zak met afval. Die was natuurlijk niet van ons, maar iemand moest het doen. We namen hem mee in de auto totdat we een container vonden. Goed werk geleverd.

Vandaag legden we zo'n 90 kilometer af, vrij vlot over een tolvrije snelweg. In het begin veel verkeer, alles erg stedelijk, heel dicht bij Istanboel. Maar plotseling… een totale verandering. Minder gebouwen, meer groen. Eindelijk natuur.

We stopten bij een camping in Ormanya. Ja, een camping. Bijna drie jaar niet op een camping gestaan, sinds Jerevan, en opeens zijn we terug. Maar er zit een addertje onder het gras: het is gratis. Helemaal gratis. En het mooiste is: buiten parkeren kost 150 lira, dus hier binnen staan is goedkoper dan daarbuiten blijven. Dingen die je niet begrijpt, maar wel waardeert.

De plek is erg goed opgezet. Het is niet alleen een parkeerplaats; er zijn toiletten, douches en ruimte voor alles. Zo'n 23 plekken voor campers en caravans en zo'n 30 voor tenten. Er staan ongeveer 12 campers, allemaal Turks. De mensen zijn erg aardig, heel rustig. Goede sfeer.

Nadat we ons geïnstalleerd hadden, gingen we op pad naar het Ormanya-park, dat vlakbij ligt. Alles leek makkelijk… totdat de bewaker verscheen. Een erg serieuze meneer, duidelijk getraind om de toegang te blokkeren voor terroristen, moordenaars met kernwapens, internationale spionnen… en honden. Ik probeerde het met mijn beste "ik ben onschadelijk"-gezicht, maar niets hielp. Missie mislukt. Dus werd het plan B. Papi Edu bracht me terug naar de camper en liet me de wacht houden terwijl hij naar binnen ging.

Het park is enorm. Heel groot. Het heeft natuurgebieden, paden, observatiepunten en zelfs dieren. Niet op de manier van een klassieke dierentuin, maar eerder grote ruimtes waar je ze vanaf een bepaalde afstand kunt bekijken. Er zijn ook uitkijkpunten, picknickplaatsen en veel bos.

Maar het meest curieuze is het "hobbitdorp". Ja, echt waar. Kleine houten huisjes, alsof ze uit een film komen, verscholen tussen de vegetatie. Alles heel verzorgd, heel erg fantasy. Papi Edu heeft bijna anderhalf uur rondgelopen, tot bijna sluitingstijd.

Ik ondertussen, de camper bewaken. Alles onder controle. Niemand kwam erin, niemand kwam eruit, geen enkele dreiging gedetecteerd. Beveiligingsniveau: hoog.

Toen hij terugkwam, een rustige avond. Lunchen-dineren op onze "Noorse" tijd en verder niet veel. De buren begonnen barbecues aan te steken, de een na de ander. Rook hier, rook daar… maar het begon flink af te koelen toen de zon onderging. Dus wij naar binnen, lekker warm. Veel beter.

Rare dag: gratis camping, park zonder honden en hobbits in de mix. Maar hé, het heeft wel wat.