's Ochtends vertrokken we en binnen tien minuten waren we al in Göynük. We parkeerden midden in het dorp en, als echte professionele ontdekkingsreizigers, begonnen we met klimmen. Want natuurlijk, als er een heuvel is, dan beklim je die. Dat is de wet.

Eerste stop: de Overwinningstoren, Zafer Kulesi. Hij staat helemaal bovenaan en houdt het dorp in de gaten als een herdershond, maar dan zonder te bewegen. We liepen de helling op en, hé, het was de moeite waard. Uitzicht over heel Göynük, met zijn daken, zijn huisjes en die rustige sfeer waardoor je even wilt blijven zonder iets te doen... iets waar wij behoorlijk goed in zijn.

De toren is merkwaardig: van hout, hoog en smal, alsof iemand hem van bovenaf heeft uitgerekt. Het is niet middeleeuws of iets dergelijks, hij werd begin twintigste eeuw gebouwd om overwinningen van het Ottomaanse Rijk te vieren. Kortom, een toren met de geest van "we hebben gewonnen en we vieren het met een goed uitzicht".

We liepen terug naar beneden en begonnen door de straatjes te dwalen. Het dorp is erg aangenaam, met goed onderhouden Ottomaanse huizen, schone straten en die sfeer van een plek waar niets gebeurt... maar dan in de goede zin van het woord. De buurt van de hamam en de moskee beviel ons erg goed, met een pleintje in een park dat zo uit een catalogus voor "rustig leven" leek te komen. Alles erg mooi, zonder stress, zonder haast. Zo hoort het.

We gingen terug naar de auto en op weg naar Mudurnu. Een uurtje met bochten en landschappen waar Papi Edu vrolijk van gaat rijden en ik uit het raam zit te staren alsof ik er iets van begrijp. En vlak voordat we aankwamen... verscheen dat ding.

Burj Al Babas.

Van ver ziet het er al vreemd uit. Een hoop identieke kasteeltjes, de een naast de ander, alsof iemand te veel met kopiëren en plakken heeft gespeeld. Alles omheind, met een bewaker bij de poort die daar duidelijk staat om nieuwsgierigen en avonturiers buiten te houden... en waarschijnlijk ook honden met te veel vragen.

We reden door naar Mudurnu, tankten en zochten daarna een plek om te stoppen. We vonden een hele goeie aan de andere kant van de heuvel die precies uitkijkt op de vallei van Burj Al Babas. We aten in de camper en daarna was het tijd voor een excursie: de heuvel op. En vanaf de top... een spektakel.

Burj Al Babas is in feite een stad van kleine kastelen, meer dan zevenhonderd in totaal, allemaal hetzelfde, allemaal heel dicht op elkaar. Het idee was om een luxecomplex te bouwen, maar het project bleef halverwege steken en nu ziet het er meer uit als een verlaten decor van een vreemde film. Sommige zijn af, andere half af... en allemaal hebben ze die uitstraling van "dit is niet gelopen zoals we hadden verwacht".

Papi Edu haalde de drone tevoorschijn om te filmen. En toen zagen we pas echt de omvang van de plek. De drone vloog 800 meter ver en het einde was nog steeds niet in zicht. Kortom, groter dan het enthousiasme van een puppy die "bal" hoort. En dat wil wat zeggen.

Bovendien stond er wind, dus vliegen was niet zo makkelijk. Ik hield vanuit beneden toezicht. Als hij neer zou storten, haal ik hem wel terug... nou ja, dat probeer ik tenminste.

Daarna gingen we terug naar de camper en brachten we de middag rustig door. Een perfecte plek: geen wind, beschut en met uitzicht. Er was een familie aan het picknicken, maar ze vertrokken voor zonsondergang en lieten de plek bijna voor onszelf achter. Later kwamen er nog wat auto's, maar die bleven ver weg. Geen enkel ongemak. Alles in rust.

Dus hier slapen we. Aan de ene kant totale rust. Aan de andere kant een spookstad vol herhaalde kastelen. Ik weet niet wie dit idee had, maar het is zeker... vreemder dan een kat die vraagt om met een bal te spelen.