We gingen met de auto op pad en, hoe kon het ook anders, reden we weer over de weg langs Burj Al Babas. Een laatste blik op de herhaalde kasteeltjes, die er nog steeds staan alsof er niets gebeurd is. Daarna koers gezet richting het zuidoosten.

We reden door Nallıhan zonder te stoppen. Vandaag moesten we kilometers maken, maar wel met een verrassing in petto. Vlak voordat we het vogelreservaat Nallıhan Kuş Cenneti bereikten... reden we over een weg die muziek maakte.

Ja, muziek.

In het begin dacht ik dat Papi Edu iets had opgezet, maar nee. Het was de weg zelf. Er zijn speciale stroken in het asfalt aangebracht, en als je er met een bepaalde snelheid overheen rijdt, trilt het en klinkt het als een melodie. In dit geval de Turkse Mars van Mozart. Ik weet niet wie dit bedacht heeft, maar hé, het werkt. Vreemder dan een kat die het ritme aangeeft... maar erg vermakelijk.

We vervolgden onze weg en kwamen in de zogenaamde "Rainbow Desert", wat eigenlijk de Nallıhan Peri Bacaları is. We kenden het al van de reis in 2023 met Oom Javi, maar het is altijd de moeite waard om terug te gaan. Die gekleurde formaties, met roodachtige, okerkleurige en grijze lagen, lijken van een andere planeet te komen. Alsof iemand zand met verf heeft gemengd en het in de zon heeft laten drogen.

Deze keer bleven we er niet slapen. Een technische stop: eten, wat uitrusten en onderhoud. Papi Edu in de kappers- en douchemodus, want hier zorgen we ook voor ons uiterlijk. Ik hield natuurlijk toezicht.

Daarna staken we de weg over, richting Çayırhan en het stuwmeer Sarıyar Barajı. Het was tijd om een plekje te zoeken om te slapen. We probeerden een paar plekken bij het meer die op Park4night stonden... maar die bevielen ons niet. Of te blootgesteld, of niet erg prettig.

Toen zagen we een ander punt dat alleen als waterkraan was gemarkeerd, aan het einde van een weggetje. We gingen kijken, in de hoop wat water bij te vullen... en verrassing.

De plek was perfect.

Mooi, rustig, goed gelegen. Van die plekken die je niet verwacht en die je dag goedmaken. Dus we hebben niet alleen water getapt, we zijn gebleven.

En toen begon het spektakel.

We zitten precies onder een migratieroute voor vogels. Om de paar minuten vliegen er groepen in V-formatie voorbij, van een paar stuks tot echte zwermen. De een na de ander, alsof iemand het luchtverkeer heeft georganiseerd.

Papi Edu bleef maar foto's maken. Ik keek omhoog en probeerde te begrijpen hoe ze zich zo goed kunnen coördineren. Want dat is pas echt teamwork, niet zoals wanneer ik probeer de bal precies te krijgen waar ik hem wil hebben.

Dus hier blijven we slapen. Met een meer in de buurt, stilte... en vogels die boven ons voorbijtrekken alsof het geruisloze vliegtuigen zijn.

Helemaal niet slecht.