Vandaag gaan we verder door de vallei van de Çoruh-rivier en mijn mensen waren volledig afgeleid door het kijken naar tunnels en viaducten. Maar dan ook echt heel veel. Om de paar minuten verdwenen we in een berg of staken we ravijnen over via gigantische bruggen. Het lijkt erop dat ze hier besloten hebben zich simpelweg over te geven aan de geografie en deze te doorkruisen met behulp van beton.

We kwamen door het nieuwe Yusufeli, wat een van de vreemdste plekken is die we in Turkije hebben gezien. Het oude dorp werd onder water gezet door het enorme waterkrachtproject in de vallei. Ze bouwden in feite een gigantische dam in de Çoruh-rivier en moesten de hele stad naar de berg verplaatsen.

En als ik zeg gigantische dam, dan meen ik dat ook. De Yusufeli-dam is een van de hoogste ter wereld, met meer dan 270 meter hoogte. Om dat allemaal te bouwen, legden ze ook kilometers aan nieuwe tunnels en wegen aan, omdat de oude vallei onder het water van het stuwmeer verdween.

We reden wat rond in de auto door het nieuwe Yusufeli en het gevoel is heel apart. Mooi is het niet. Het lijkt op een stad die in kopiëren-plakken-modus is gebouwd, met heel veel identieke gebouwen die tegen de bergen opklimmen. Maar precies daarom is het interessant. Alles is te nieuw, te gepland en te geordend, alsof iemand een stad vanaf nul heeft opgebouwd met Lego-blokjes.

Daarna vervolgden we de route en zagen we het enorme stuwmeer tussen de bergen tot we in Artvin aankwamen. En jeetje, Artvin. De stad lijkt verticaal gebouwd, rechtstreeks door berggeiten met ervaring in extreme engineering.

Het hoogteverschil is indrukwekkend. Er zitten honderden meters verschil tussen het lage en het hoge gedeelte, en de straten stijgen met zulke hellingspercentages dat de camper lijkt te trainen voor het beklimmen van de Everest.

En precies toen we omhoog reden, beleefden we het grappige moment van de dag. Een Turkse dame in een enorme Land Rover-achtige auto verscheen voor ons in een smalle straat, met haar kleine kinderen in de auto. Zij had het een stuk makkelijker om achteruit te rijden en even opzij te gaan... maar dat besloot ze niet te doen.

Resultaat: Papa Edu moest achteruit de helling op rijden en half achterwaarts een onmogelijke rotonde opdraaien, terwijl de dame rustig zat te wachten alsof ze naar een optreden zat te kijken. Ik observeerde alles van binnenuit en dacht bij mezelf dat mensen elke manoeuvre in een onnodige risicosport veranderen.

Uiteindelijk kwamen we helemaal boven aan, bij het enorme standbeeld van Atatürk dat vanaf de berg over Artvin uitkijkt. Het beeld is gigantisch, een van de grootste ter wereld gewijd aan Atatürk, en het is vanaf de halve stad te zien, alsof het de hele vallei bewaakt.

En het meest merkwaardige bevindt zich op de parkeerplaats. Daar staan de enorme betonnen mallen tentoongesteld die ze gebruikten om het uiteindelijke bronzen beeld te maken. Een hoofd, handen, laarzen; gigantische lichaamsdelen die over de grond verspreid liggen alsof Atatürk zorgvuldig in museumstukken is geëxplodeerd. Het is eerlijk gezegd zeer indrukwekkend om de werkelijke grootte van elk onderdeel van dichtbij te zien en te begrijpen hoe ze zo’n metalen monster daar bovenop hebben gemonteerd.

De parkeerplaats was bovendien enorm en perfect vlak, dus maakten we van de gelegenheid gebruik om rustig in de camper te eten terwijl we van het uitzicht genoten. Daarna volgden de officiële foto’s, de selfies en een tijdje de stad van bovenaf bekijken, terwijl ik professioneel geduld veinsde.

Daarna reden we weer naar beneden door de onmogelijke straten van Artvin en vervolgden onze weg naar de kust, richting Hopa. Maar voordat we de Zwarte Zee bereikten, besloten we een slaapplek te zoeken, omdat we die regio al kennen en die meestal gepaard gaat met veel verkeer, lawaai en chaos.

En uiteindelijk vonden we iets veel beters. We staan nu midden in een theeplantage, boven op een heuvel, omringd door groen en naast een paar kleine goederenkabelbanen. Hier is thee een van de belangrijkste gewassen in de hele regio en de hellingen zijn zo steil dat ze vaak deze kabelsystemen gebruiken om de zakken met vers geplukte bladeren de berg af te sturen naar de weg of de verwerkingsgebieden.

Dus hier gaan we vandaag slapen, tussen de theavelden, de bergmist en kleine kabelbanen die de hellingen doorkruisen alsof de lokale boeren een agrarisch pretpark hebben aangelegd.