Vandaag vertrokken we richting het noorden en het werd al snel duidelijk dat Papi Edu weer de modus "verdachte kortere route" had geactiveerd. Dat betekent kleine wegen, veel bochten, afgelegen dorpen en het constante gevoel dat Google Maps ter plekke aan het improviseren is.

We kwamen opnieuw sneeuw tegen in de bergen en reden lange tijd over secundaire en tertiaire wegen waar we nauwelijks iemand tegenkwamen. We passeerden Bayburt, dat we al kenden van drie jaar geleden, en we bleven bergen op en af rijden alsof Turkije ons zachtjes misselijk probeerde te maken.

Na veel bochten kwamen we aan bij een plek die de aandacht van Papi Edu had getrokken op Google Maps: het Baksı Müzesi. Wij dachten dat het simpelweg een museum voor hedendaagse kunst zou zijn, verloren in het niets. Maar nee. Dat is veel vreemder en groter.

Het complex combineert een museum, cultureel centrum, accommodatie, restaurant en conferentiezalen, allemaal gebouwd op een heuvel met een enorm uitzicht over het landschap. En bovendien erg modern. Het is zo'n plek die je niet verwacht te vinden midden in de bergen.

Hoewel het gesloten was en er geen andere bezoekers waren, ontvingen een paar jongens die daar werkten ons enthousiast. Ik bleef bij de camper waken terwijl een van de jongens, de jongste, als geïmproviseerde gids fungeerde voor Papi Edu en Oom Joan, waarbij Google Translate werd gebruikt als officiële tolk voor het bezoek.

En eerlijk gezegd is het museum zeer goed verzorgd. Een geweldige mix tussen hedendaagse kunst en lokale tradities, zeer verzorgde zalen en een behoorlijk spectaculair gebouw van binnen en van buiten. Daarna lieten ze hen ook het hotel en de conferentieruimtes zien, trots op de plek als iemand die zijn nieuwe huis laat zien.

Toen het bezoek voorbij was, waren ze zo blij met de kleine fooi dat ze vroegen of ze mij ook mochten ontmoeten. Dus haalden ze me uit de camper en plotseling werd ik omringd door aaien, gelach en selfies. Ik begin al te vermoeden dat deze reis in feite een internationale tournee van hondse roem is en de mensen alleen maar rijden.

Daarna reden we verder, passeerden İspir en kwamen in de vallei van de rivier de Çoruh. Het landschap daar is spectaculair, met enorme bergen en de rivier die krachtig tussen hen door stroomt.

We vonden een grindplek naast het water die perfect leek om te slapen. Rustig, mooi en vlak. Maar er was iets vreemds: een heleboel masten met luidsprekers verspreid over het gebied. Papi Edu zocht informatie op en we ontdekten dat het alarmen zijn om te waarschuwen als het waterpeil van de rivier plotseling kan stijgen door het openen van dammen stroomopwaarts. En precies toen we klaar waren met parkeren... begon het alarm te loeien. Eerlijk gezegd leek slapen daar al snel geen fantastisch idee meer. Geen van ons had zin om wakker te worden terwijl we als drie verwarde schipbreukelingen met de camper af dreven.

Dus pakten we alles weer in en reden nog vele kilometers verder, door verschillende tunnels en weer omhoog in de hoogte tot we een veel betere plek vonden om de nacht door te brengen. Nu zitten we hoog, tussen kleine akkers en met een prachtig uitzicht op de bergen. Veel rustiger, veel droger en vooral een stuk minder waterig.