Vandaag begon de dag op zijn minst onaangenaam: een lucht bedekt met wolken, een merkbare daling van de temperatuur en een vlagerige wind die je oren laat wapperen. Met dit vooruitzicht was het paradijs niet langer zo paradijselijk, dus besloten we het kamp op te breken en rond een uur of één 's middags te vertrekken. Voordat we de weg opgingen, reden we het dorp Damsá in om water te zoeken, maar dat werd een totale mislukking: alle openbare fonteinen waren buiten werking of afgesloten. Gelukkig zijn we zelfvoorzienend en hadden we nog wat voorraad.

We zetten koers naar het zuiden via een uitstekende snelweg. Na een uur rijden maakten we een korte stop bij een rustplaats waar we stuitten op een standbeeld van een steigerend paard, een groot en curieus beest midden in de *middle of nowhere*, ideaal voor Papi Edu om de benen te strekken en snel een foto te maken voordat we verder gingen.

We reden door tot we Astaná in het vizier kregen. De hoofdstad via het noorden binnenrijden is niet bepaald het meest idyllische plaatje; de waarheid is dat het er vrij vervallen en grijs uitziet, met die uitgesproken architectonische stempel van het diepe Sovjet-tijdperk. Maar vandaag kwamen we niet voor het toerisme, vandaag stond er een middag vol logistiek en verwennerij voor ons fort op wielen op het programma.

Onze eerste stop was de garage Tez Auto - Mobil 1 Service Center. De Navara had na al dat hobbelige getik een olieverversing, nieuwe filters en een algemene check-up nodig. Ze waren fantastisch en hadden alles in nauwelijks negentig minuten klaar. Terwijl we wachtten, vermaakte Papi Edu zich in de wachtkamer door te praten met een zeer interessante man die overlandreizen organiseert door Mongolië, Kazachstan, Oezbekistan, Tadzjikistan en Kirgizië. Aangezien de beste man geen woord Engels of Spaans sprak (alleen Russisch, Kazachs en volgens mij Mongools), was het hele gesprek een dans van telefoons met Google Translate. Ondanks de technologische barrières was hij superaardig; hij gaf zijn telefoonnummer voor als we tijdens de reis hulp of advies nodig hadden en vertelde ons dat hij in Almaty woont. Een gouden contact!

Met de mechanische klusjes achter de rug gingen we naar een Anvar-supermarkt om de voorraadkast aan te vullen. En hier kwam de echte schok van de dag: de autorit van de supermarkt naar de plek waar we zouden overnachten liet ons met open mond achter. We kwamen plotseling in het nieuwe gedeelte van Astaná terecht, en wat een verandering! Het is absoluut geweldig, hypermodern, vol futuristische gebouwen, wolkenkrabbers met onmogelijke ontwerpen en lichten die zo uit een sciencefictionfilm leken te komen. Het contrast met het grijze noorden bij de ingang is brutaal.

Uiteindelijk bereikten we de plek die Papi Edu op Park4Night had gevonden: een volledig gratis camperplaats in een redelijk centraal gelegen park. Bij aankomst vonden we het een geweldige plek: mooi, omringd door bomen en, tot onze verbazing, we waren helemaal alleen! Er is hier ook geen water, maar daar maken we ons geen zorgen over, dat laden we morgen ergens anders wel bij.

Aan het eind van de middag was er wat rumoer; er was een soort kermis in de buurt en we kregen een lokale karaoke-soundtrack op de achtergrond. Gelukkig is het nu, nu de nacht is ingevallen, superrustig geworden. Tijd om de ogen te sluiten en uit te rusten in het hart van de hoofdstad.