De rivierplek was zo ontzettend fantastisch en de weersvoorspelling trakteerde ons op zo'n spectaculaire dag, dat we er niet lang over na hoefden te denken: we bleven een dag en een nacht langer in dit paradijs! Waarom zou je brandstof verspillen als je het paradijs op aarde voor de deur van je camper hebt staan?

We hebben de hele dag lekker niks zitten doen naast de auto, verhuisden van de zon naar de schaduw zodra de hitte toenam en regen de ene kampioenschap-dutje na de andere aan, precies zoals ik ze lekker vind. Papi Edu, die zelfs in het paradijs niet stil kan zitten, wijdde zich aan zijn menselijke bezigheden: hij deed wat algemene schoonmaak, rommelde wat aan met een kleine reparatie aan de opbouw die nog openstond en ging met de computer aan de slag om de foto's en video's van de reis te organiseren.

Halverwege de middag beleefden we het enige spannende moment van de dag. Uit het niets verscheen er een auto en stapte er een man in uniform uit, die eruitzag als een militair of politieagent. Hij kwam recht op ons af met een blik alsof hij wilde achterhalen wat een paar buitenlanders in de middle of nowhere aan het doen waren. Precies op dat moment had Papi Edu zijn mobiele kantoor opgesteld: hij zat op het trapje achter de opbouw en gebruikte de achterklep van de camper als bureau. Een echt beeld van een digitale nomade van de steppe!

De man keek naar de computer, keek naar Papi Edu en zei met een uiterst beleefd gebaar iets in het Russisch of Kazachs dat precies klonk als: "Oh, sorry, ik wist niet dat je aan het werk was!". Hij zwaaide naar ons, draaide zich om en vertrok weer de kant op waar hij vandaan kwam, zonder ons ook maar om één enkel document te vragen. Zo zie je maar, de houding van een geconcentreerde werker dwingt in elke taal respect af!

Na het bezoek van de autoriteit keerde de vrede aan de rivier weer terug. We bleven hier nog een uiterst ontspannen middag doorbrengen, aten onder de sterrenhemel en vielen in slaap bij het geruis van het water.