Vandaag vertel ik jullie een avontuur dat begon met grootse plannen en eindigde, nou ja, een beetje anders. We sliepen net buiten Biertan, een sprookjesachtig dorpje in Roemenië, beroemd om zijn vestingkerk, die op de werelderfgoedlijst staat. Deze kerk is niet zomaar een kerk, toch? Het is een middeleeuwse vesting met muren, torens en een poort die uit een ridder- en drakenfilm lijkt te komen. Vroeger was Biertan een van de belangrijkste centra van de Saksische gemeenschap in Transsylvanië. De kerk, gebouwd in de 15e eeuw, staat op een heuvel, domineert het landschap en staat bekend om zijn verzoeningsruimte. Daar werden echtparen in crisis twee weken opgesloten met slechts één bed, een tafel, een stoel en een bord. En let op, ze zeggen dat het systeem werkte.
Wij, zoals gewoonlijk supervroeg, arriveerden stipt om 10 uur. Mijn papa en mijn oom waren er trots op dat ze vroeg begonnen, maar verrassing, het ging pas om 11 uur open. Een uur wachten. Dus, als goede avonturiers, vulden ze water uit een nabijgelegen fontein, terwijl ik toezicht hield op de operatie. Daarna vonden we een café waar ik tot mijn vreugde ook naar binnen mocht. Ze accepteerden me op voorwaarde dat ik geen opschudding veroorzaakte. En zoals jullie weten, ben ik een hondse heer. Daar zaten we lekker warm tot het tijd was. We gingen vol enthousiasme terug naar de ingang en pats, gesloten. Blijkbaar is de kerk op maandag gesloten. Mijn papa kon het niet geloven en begon het bordje goed te lezen, maar het was waar. De vestingkerk van Biertan bleef op onze to-do lijst staan.
Zonder ons al te veel te laten ontmoedigen, vertrokken we naar Sighișoara. Deze stad is een middeleeuws juweel en om je een idee te geven, het is de geboorteplaats van Vlad de Spietser, ja, degene die de legende van Dracula inspireerde. We parkeerden beneden en liepen omhoog over een steil pad. Wat een uitzicht, vrienden. Boven wachtte de historische binnenstad, die uit een fantasieboek lijkt te komen, op ons. We begonnen met de overdekte doorgang, een houten tunnel die naar het hoger gelegen deel van de stad leidt. Daar bezochten we de oude Saksische begraafplaats, vol grafstenen met eeuwen aan geschiedenis, en de heuvelkerk die alles overziet. Daarna daalden we af om de geplaveide straatjes te verkennen, vol gekleurde huisjes en balkons versierd met bloemen. Een stop bij de klokkentoren, een van de meest emblematische punten van Sighișoara, met zijn mechanische klok met figuurtjes die de dagen van de week voorstellen, ontbrak niet. Het dorp liet ons gefascineerd achter. Het heeft een speciale charme, een van die dingen die je de klok doen vergeten, hoewel ironisch gezien de toren.
Na verschillende uren van verkenning gingen we terug naar de auto en zochten we een plek om in de buurt te slapen. We belandden midden op het platteland, omringd door weidse uitzichten zonder een spoor van mensen. Alles was perfect totdat er een zwerfhond verscheen. En hier moet ik je iets bekennen. Sinds mijn ervaring in Griekenland vorig jaar, heb ik een beetje respect voor deze honden. Wat wil je? Ik ben een kleine hond en ik speel niet graag met het lot. Gelukkig komt de indringer niet te dichtbij en ik denk dat ik met één oog open kan slapen, maar ontspannen.