Vandaag was een van die rare dagen waarop er geen kastelen, ruïnes of epische uitzichtpunten zijn, maar er toch veel gebeurt. Toen we wakker werden, was de wereld verdwenen. Alles was gehuld in een dichte mist, zo'n mist die je zonder waarschuwing nat maakt, en de kou was vochtig en verraderlijk. Ik stak mijn neus een seconde door de deur en besloot dat het vandaag geen dag was voor vroege heldendaden. Mijn papa dacht hetzelfde, dus brachten we de ochtend rustig door in de camper, lekker warm en met een zondagstemming, hoewel het geen zondag was.

Uiteindelijk gingen we na de middag op pad en zetten we koers richting Zaragoza. Het was een dag van logistiek, zoals mensen het noemen als ze saaie maar noodzakelijke dingen doen. Eerst probeerden we naar een Lidl in de stad te gaan, maar het leek wel een bedevaartsoord. Er was geen plek om te parkeren en ik voelde de menselijke stress al stijgen als de druk in een snelkookpan, dus we bliezen de missie af en stelden het uit tot later.

Daarna kwam het hoofdstuk brandstof. In Zaragoza was alles erg duur, behalve een goedkope benzinepomp die een koopje leek... tot we het belangrijke detail zagen. De pompen stonden alleen aan de rechterkant en de tankopening van onze auto zit links. De slang kwam niet eens met goede bedoelingen en strekken ver genoeg. Ik keek Edu aan met een blik van "dit zagen we aankomen", maar hij deed alsof het deel uitmaakte van het plan.

Omdat we nog niet hadden getankt en ik mijn benen moest strekken, besloten we een flinke wandeling te maken langs de oevers van de rivier de Ebro. De mist was al verdwenen, de zon scheen en de dag werd best aangenaam. We liepen rustig, ik snuffelde aan alles wat ik 's ochtends niet had kunnen ruiken, en papa Edu ademde alsof die wandeling hem de helft van zijn werkdag had bespaard.

Daarna gingen we naar een andere Lidl, dit keer met meer succes. Er waren weinig mensen, we parkeerden zonder drama en papa Edu deed de boodschappen terwijl ik in de auto bleef om te voorkomen dat iemand ons huis op wielen meenam. We tankten nog steeds niet en de tank smeekte al om hulp, dus reden we een halve stad over naar een andere goedkope benzinestation in een winkelcentrum in het westen. Daar, eindelijk, tankten we zoals het hoort. Omdat we er toch waren en zagen dat de auto er erbarmelijk uitzag, gaf Edu hem een sproeibeurt in de wasstraat, want na de route naar Belchite tussen de werkzaamheden en de modder waren de koplampen bijna niet meer te zien. Ik denk dat de auto zuchtte van opluchting.

Met dat alles gedaan was het al behoorlijk laat en we hadden ook niet veel zin om een grote stad te gaan verkennen. Zaragoza maakt het bovendien niet gemakkelijk om in een camper te slapen. Jaren geleden, tijdens onze eerste reis, hadden we de nacht doorgebracht op een fantastische plek langs de Ebro, maar nu is overnachten verboden en zijn veel van die mooie plekken zelfs verdwenen van Park4Night. We bekeken verschillende andere opties, maar geen enkele overtuigde ons.

Uiteindelijk kwamen we bij het camperterrein, naast een sportcomplex. Het heeft bijna vijftig plaatsen en ze zijn allemaal bezet. De parkeerplaats ernaast fungeert niet-officieel als overloop en daar staan nog eens dertig of veertig campers, wat toch wel opmerkelijk is buiten het hoogseizoen. We vonden een plekje en parkeerden. De plek is lelijk, ik ga niet liegen, maar om te slapen is het goed en ik ben niet erg veeleisend als de verwarming werkt.

Onze buurman is een man uit Engeland met zijn vrouw, hoewel papa Edu meteen een Schots accent opmerkte en een tijdje met hem stond te praten. Ik profiteerde ervan om te observeren vanuit mijn strategische positie, dat wil zeggen vanuit bed. We aten in de camper, al op een fatsoenlijke tijd richting de avond, maakten een kleine wandeling in de omgeving zonder het centrum te naderen omdat het ver weg was en we er ook geen zin in hadden.

Toen de nacht viel, trokken we ons terug. Verwarming aan, ik diep in slaap, papa Edu die zijn huiswerk deed met foto's, video's en de blog en een serie keek, en de stad daarbuiten, luidruchtig maar ver weg. Het zal niet de mooiste plek van de reis zijn, maar hier blijven we slapen, want morgen zullen we zien wat de weg ons brengt.