Vandaag werden we wakker met vrij goed weer. Frisjes, dat wel, maar met zon en zonder die vervelende wind van gisteren. Veel beter. Dus een rustige ochtend: wandelen op het strand, overal aan snuffelen, een beetje rondrennen zonder duidelijke reden… het gebruikelijke.

Het strand was nog steeds even wild en leeg, en met de zon erbij was het een stuk aangenamer. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om mijn rondes te doen, te controleren of alles nog op zijn plek lag en natuurlijk om met de bal te spelen. Want als er een strand is, is er een bal. Dat is de wet.

We aten in de camper en vertrokken daarna. Na een paar kilometer zagen we een bord dat cultuur beloofde: "Byzantijnse toren – Apollonia Tower". Dat klinkt altijd goed. We parkeerden, liepen een heuveltje op en kwamen boven aan.

En daar stond hij. Een toren. Precies dat. Niet meer, niet minder. Oud, ja. Van steen, ook. Maar goed, de beschrijving zegt het eigenlijk al. We bekeken hem, liepen er als goede, verantwoordelijke toeristen een rondje omheen en klaar. Culturele missie in recordtijd volbracht.

We reden verder en stopten in Kavala om te tanken, want met al die kilometers daalt de tank sneller dan een hond die "gaan we wandelen" hoort. Daarna maakten we nog een stop in Xanthi, bij een Praktiker, wat zoiets is als een bouwmarkt. Papa Edu had spullen nodig voor de camper. Want ja, klussen houdt nooit op. Het is als een gat graven: je begint zonder reden en voor je het weet ben je al een half uur bezig.

Daarna moesten we een plek zoeken om te slapen. We gingen naar een plek die we al kenden: Porto Lagos. Twee en een half jaar geleden hadden we hier afgesproken met Ingo en Elke, Duitse vrienden die we in Georgië hadden ontmoet. Die keer was de plek vol leven. Mensen, gezelligheid, de mensen die in de zee zwommen... alles was heel fijn.

Vandaag… een ander verhaal. Er was bijna niemand. De straten leeg, de haven rustig, té rustig. Zwemmen zat er natuurlijk niet in. Het is koud en het water zit vol algen. Bovendien staan er nogal wat half vervallen gebouwen, sommige in puin, die het een beetje een vreemde sfeer geven, bijna als uit een mysterie film. Van die plekken waar je verwacht dat er iets achter een hoek vandaan komt… al verschijnt er uiteindelijk niets.

Toch vonden we een mooie plek tussen de bomen, goed beschut tegen de wind. En weet je, ook al is de sfeer een beetje apart, de plek heeft wel zijn charme.

Dus hier blijven we slapen. Rustig, geen lawaai… en met het gevoel dat we op een plek zijn die niet zo lang geleden nog iets anders was. Morgen zien we wel hoe het verhaal verdergaat.