Vandaag was zo’n dag waarop het lichaam zegt "echt niet" en het brein antwoordt "vooruit dan, we zien later wel". We vielen als een blok in slaap en werden enorm laat wakker. Buiten was het bovendien een grijze en koude dag. Geen strand, geen zin om dingen te ondernemen. Het perfecte plan om helemaal niets te doen.

Dus we deden het extreem rustig aan. Zo extreem dat we pas om twee uur de auto startten. We vertrokken uit Porto Lagos zonder haast en met die sfeer van “nou, we zien wel wat er vandaag gebeurt”.

Eerste snelle stop: het klooster van Agios Nikolaos, vlakbij Porto Lagos. Het ligt op een eilandje, verbonden met het vasteland door een houten loopbrug, en vanaf de oever ziet het er erg mooi uit, als een ansichtkaart. Wij bekeken het van een afstandje… want dichterbij komen was een ander verhaal. Er waren ontzettend veel mensen. Maar echt heel veel. We weten niet wat er aan de hand was, maar het leek daar meer op een feestje dan op een klooster. Dus besloten we de techniek “kijken, knikken en doorlopen” toe te passen.

We gingen terug naar de auto en reden verder. We stopten in Nea Chili, op een parkeerplaats aan zee. Het uitzicht was erg goed, open zee, kliffen in de buurt… maar de parkeerplaats lag vol afval. Veel afval. Van dat soort waar je van denkt dat sommige mensen een tijdje in hun eigen auto zouden moeten wonen om manieren te leren.

Toch vonden we een fatsoenlijker plekje en parkeerden we. We aten in de camper en gingen daarna een wandeling maken langs de kust. We zagen de klif, het strand, alles behoorlijk mooi… maar met een andere hoofdrolspeler: de zwerfhonden.

Er waren er verschillende, en eentje besloot specifiek dat ik zijn project van de dag was. Zo vervelend als een mug in de zomer. Hij kwam dichterbij, drong aan, liep rondjes… ik bleef kalm en waardig, maar laten we zeggen dat het niet echt bijdroeg aan de ervaring.

Na de wandeling maakten we een belangrijke stop: de Lidl. Het officiële afscheid. Want in Turkije zijn ze er niet, en dat moet je beetje bij beetje accepteren. Papi Edu ging naar binnen voor proviand alsof de wereld zou vergaan. Ik wachtte buiten, reflecterend op het leven en de onbestaande kroketten.

Om te slapen gingen we naar een plek die we al kenden van de reis van tweeënhalf jaar geleden: een picknickplaats bij een kerk, Agia Paraskevi Korusu, in Feres. Het heeft wel iets om naar zulke plekken terug te keren. Toen was het onze eerste stop in Griekenland nadat we de grens vanuit Turkije waren overgestoken. En nu… is het de laatste voordat we in tegengestelde richting teruggaan.

De vorige keer was het er vol met mensen, lawaai, motoren, auto’s, flesjes… behoorlijk druk. Vandaag daarentegen: niets. Totale stilte. Geen mens te bekennen. Alsof iemand de plek had uitgeschakeld.

We parkeerden in een hoekje met een mooi uitzicht, rustig, zonder overlast. En hier blijven we.

Laatste nacht in Griekenland. Morgen steken we de grens over. Eens kijken wat ons aan de andere kant te wachten staat. Ik ben voor de zekerheid alvast voorbereid. Want je weet maar nooit waar de volgende bal opduikt.