Vandaag vertrokken we op een wat fatsoenlijker tijdstip... maar niet te vroeg, we moeten immers niet onze goede gewoontes verliezen. Binnen twintig minuten waren we al bij de grens met Turkije. Nou ja, in de rij voor de grens, want daar begint het avontuur pas echt.

Linkerrijstrook voor auto's, rechter voor vrachtwagens. Wij in de rij voor auto's, beetje bij beetje vooruitkomend, heel erg beetje bij beetje. Anderhalf uur tot we bij het eerste loket kwamen, dat van de uitreis uit Griekenland. Genoeg tijd om om ons heen te kijken, te gapen, van houding te veranderen en weer te gapen. Langzamer dan een wandeling zonder geur.

Vanaf daar ging alles behoorlijk vlot. Binnen een kwartier waren we al over de brug die de twee landen met elkaar verbindt, over de rivier de Evros, die de natuurlijke grens vormt. Dat moment blijft bijzonder: een gewone brug, niets speciaals... maar je steekt hem over en je bent in een ander land, met een andere taal, andere regels en, het allerbelangrijkste, andere geuren.

De Turkse controle verliep snel en zonder complicaties, en binnen de kortste keren waren we officieel binnen.

Eerste verplichte stop: het tankstation. En hier werden we blij van. Diesel voor 72 lira, ongeveer 1,45 euro. Een stuk beter dan de twee euro in Griekenland. Papa Edu haalde opgelucht adem, want de tank hier volgooien doet een stuk minder pijn.

De medewerkers waren ontzettend aardig. Zeer vriendelijk en erg nieuwsgierig naar de camper. Ze kwamen met veel belangstelling kijken naar de constructie op de laadbak van de pick-up en Papa Edu deed de deur voor ze open zodat ze naar binnen konden kijken. Ik hield natuurlijk toezicht op het bezoek, dit is tenslotte ook mijn huis.

Daarna deden we een snelle stop bij een supermarkt en gingen we verder op zoek naar een plek om te eten en te slapen. Maar ja, het is zondag. En zondag in Turkije betekent: nationale picknick- en barbecuedag.

Alles zat vol. Parken, terreinen, parkeerplaatsen... overal gezinnen, tafels, rook van grills, rennende kinderen. Overal bedrijvigheid, maar nul rust. Dus we reden maar weer verder.

We reden nog zo'n honderd kilometer, voorbij Tekirdağ, steeds met de zee in de buurt, totdat we een plek vonden die ons beviel. Aan de kust, met behoorlijk wat ruimte. Er waren ook hier gezinnen met hun barbecues, maar tenminste zaten we hier niet op elkaar gepakt als sardientjes.

We installeerden ons, maakten een korte wandeling en lieten de dag langzaam uitdoven. En het beste kwam daarna: toen de avond viel, begon iedereen in te pakken. Een voor een, auto's weg, barbecues uit... en plotseling was het stil. We waren alleen. Weer de zee voor ons, zonder lawaai, zonder mensen. Alleen wij.

Een goede eerste dag in Turkije. Het begon met een wachtrij, maar het eindigde precies zoals we het graag hebben.