Vandaag bleven we de hele dag op dezelfde plek waar we hadden geslapen. En eerlijk gezegd... best wel fijn. Totale rust, zonder haast, zonder lawaai, zonder iets te hoeven doen. Van die dagen waarop het grootste plan is om geen plan te hebben.

Onze enige missie was duidelijk: naar Ankara gaan om Oom Joan op te halen van het vliegveld. Zijn vlucht zou om 19:15 uur landen, dus op papier klopte alles. Zo’n 160 kilometer, ruim de tijd en een eenvoudige route.

Maar net toen we ons klaarmaakten voor vertrek, kwam er een onverwacht telefoontje: Oom Joan had zijn vlucht gemist. Eerst liet zijn auto hem in de steek en daarna, in een staat van milde chaos, maakte een vergissing op het vliegveld van Barcelona het plan definitief onmogelijk.

Een totale wending in het script.

Papa Edu schakelde over naar de urgente zoekmodus. Een alternatieve vlucht, snel, dezelfde dag, maar met een tussenstop in Istanbul en een veel latere aankomst, midden in de nacht, rond 01:30 uur. Het was niet ideaal, niet goedkoop en niet comfortabel... maar het werkte. En dat was al heel wat. Dus annuleerden we in gedachten het rustige vertrek en verlengden we ons verblijf op de parkeerplaats. Zonder stress, maar met een nieuw schema in ons hoofd.

Rond vijf uur vertrokken we richting Ankara. 160 kilometer voor de boeg en het gevoel dat de dag was uitgerekt als kauwgom. We reden de ringweg op en van een afstand was het al duidelijk: Ankara is enorm. Een stad die er niet uitziet alsof ze geleidelijk is gegroeid, maar alsof ze zich als een vlek heeft uitgebreid die maar blijft groeien.

Het is de hoofdstad van Turkije en hoewel het niet de visuele chaos van Istanbul heeft, geeft het wel dat gevoel van een gigantische administratieve stad, met veel verkeer, moderne gebouwen en eindeloze wijken. De stad is de afgelopen eeuw enorm gegroeid en veranderde van een relatief kleine stad in een enorm politiek en administratief centrum.

Wij gingen niet naar het centrum. We bogen af naar een dorpje vlakbij het vliegveld, Güzelhisar, waar Papa Edu een paar mogelijke slaapplekken had gevonden. We kwamen rond half tien aan, installeerden ons en kwamen even tot rust.

Nu is het wachten geblazen. Vannacht gaan we naar het vliegveld om Oom Joan op te halen als hij aankomt, midden in de nacht. We proberen tussendoor nog wat te slapen. Papa Edu heeft de wekker gezet, alsof het een geheime missie van hoog niveau is. Ik sta voor de zekerheid al in de wachtstand.