De plek waar we sliepen was helemaal niet slecht, dus we begonnen de ochtend rustig, zoals gebruikelijk in deze camper. Zonder haast, zonder stress.

We vertrokken richting Boğazkale, waar we Hattuşaş Antik Kenti binnenkwamen, de oude stad Hattusa, hoofdstad van het Hettitische Rijk. Een enorme plek, zo een die je niet zomaar bezoekt, maar waar je doorheen trekt. De mensen betaalden de entree en een leuke verrassing: ik mocht ook naar binnen. Het bezoek volgt een route van ongeveer zes kilometer die je met de auto of te voet kunt afleggen. Wij kozen voor de slimme versie: de auto met strategische tussenstops. En gelukkig maar, want het is geen compact museum, maar een hele stad verspreid over heuvels, steen en wind.

Hattusa was meer dan drieduizend jaar geleden een van de grote hoofdsteden van de Hettitische wereld. Hier woonde een machtig rijk, een van die rijken die vochten tegen de Egyptenaren en schreven op kleitabletten alsof het belangrijke boodschappen voor de toekomst waren.

De plek maakt indruk omdat het niet alleen ruïnes zijn, maar vanwege de schaal. Enorme muren, overblijfselen van tempels, monumentale poorten zoals de beroemde Leeuwenpoort, met hun gebeeldhouwde figuren die de ingang bewaken alsof ze nog steeds op wacht staan. Er is ook de Koningspoort en de Sfinxpoort, naast overblijfselen van wijken, pakhuizen en structuren die duidelijk maken dat dit geen gewoon dorp was, maar een serieuze hoofdstad, met veel macht en behoorlijk wat architectonisch ego.

Alles ligt bovendien in een prachtig, open landschap met glooiende heuvels en weidse uitzichten die alles nog ouder doen lijken. Ik was eerlijk gezegd in het begin meer bezig met nieuwe geuren dan met verdwenen rijken, maar zelfs dan weet de plek je te grijpen. We brachten een paar uur door met het afrijden van de haltes, uit de auto stappen, weer instappen, vanuit verschillende hoeken kijken en op onze eigen manier begrijpen hoe groots dat hier was. Uiteindelijk waren we zeer verrast; het is zo'n plek waarvan je niet verwacht dat je hem zo mooi vindt, en die uiteindelijk tot de beste van de reis behoort.

Na het bezoek aan Hattuşaş Antik Kenti gingen we direct door naar Yazılıkaya. Dat is als het archeologische toetje van dit alles. Een openluchtheiligdom op een paar kilometer van Hattusa, waar de Hettieten figuren in de rotsen lieten graveren. Het is geen stad of uitgestrekte ruïne, maar eerder een stenen galerij in de berg, met reliëfs van goden, processies en symbolen die er vandaag de dag nog steeds zijn, wind en tijd trotserend alsof er niets aan de hand is. Het is klein vergeleken met Hattusa, maar zeer indrukwekkend.

Daarna keerden we terug naar Boğazkale, parkeerden midden in het dorp en aten in de camper met de rust van iemand die het belangrijkste van de dag al heeft gedaan. Vervolgens gingen we op weg naar Çorum, waar we door de stad reden zonder te stoppen, omdat het tijd was om aan slapen te denken in plaats van aan bezoeken.

We reden een paar kilometer door tot het Çorum Barajı-stuwmeer, een plek met veel picknickplaatsen, behoorlijk wat weekenddrukte en hier en daar ook aardig wat afval, maar met iets dat ons overtuigde: de omgeving van het meer. En hier bleven we slapen, met het water voor ons en het gevoel dat we een van die dagen hadden gehad die rustig beginnen, enorm worden en weer in alle kalmte eindigen.