We vertrokken rustig aan, pakten langzaam in en lieten de dag op zijn eigen tempo beginnen. Vanaf het meer zetten we koers richting Amasya, zo'n negentig kilometer die hier in Turkije snel voorbij vliegen omdat de wegen lijken te zijn ontworpen om de auto bijna uit zichzelf te laten rijden.

Bij aankomst in Amasya gingen we nog niet direct de stad in. Eerst reden we omhoog naar het kasteelgebied en parkeerden we vlak onder de muren. De mensen betaalden de entree en tot onze aangename verrassing mocht ik ook mee naar binnen. Dus gingen we met zijn drieën op verkenning in het kasteel.

Het kasteel van Amasya waakt al eeuwenlang van bovenaf over de stad, vastgeklampt aan de berg alsof het direct uit de rots gegroeid is. Romeinen, Byzantijnen, Seltsjoeken en Ottomanen passeerden hier, omdat de plek precies had wat iedereen vroeger wilde: een goed uitzicht en volledige controle over de hele vallei. En het uitzicht is nog steeds de grote ster van de plek.

Van bovenaf zie je heel Amasya uitgestrekt langs de rivier de Yeşilırmak, ingeklemd tussen bergen en doorkruist door het water alsof iemand de stad voor een ansichtkaart had ontworpen. De witte huizen in het oude centrum, de bruggen, de moskeeën en de rivier die beneden schittert, maken de klim de moeite waard, zelfs als je zulke korte pootjes hebt als ik.

Nadat we het kasteel hadden verkend en genoeg foto's hadden gemaakt om het internet voorlopig te voeden, daalden we weer af naar de camper en aten we rustig wat voordat we de stad in gingen.

Daarna was het tijd om Amasya echt te gaan ontdekken. We parkeerden bij de rivier en gingen wandelen. En eerlijk gezegd heeft de stad ons enorm verrast. Er hangt een rustige, ontspannen sfeer, zonder die constante druk van auto's en lawaai die andere grote steden in Turkije hebben. De rivier geeft de stad veel leven en scheidt het moderne deel bovendien goed van het oude centrum, wat het echt bijzondere deel is.

De gerestaureerde Ottomaanse huizen aan het water zijn een wonder. Erlangs wandelen is een van die momenten waarop niemand al te veel haast heeft en zelfs ik kon wandelen zonder elke tien seconden motoren te hoeven ontwijken.

Amasya heeft bovendien veel geschiedenis. Het bewaart nog steeds de beroemde rotsgraven van de oude Pontische koningen, zichtbaar op de helling boven de stad. En eeuwen later was het ook belangrijk voor de Ottomanen, omdat veel prinsen hier werden opgeleid voordat ze sultan werden. Kortom, Amasya ziet al heel lang belangrijke mensen voorbijkomen.

Wat ook onze aandacht trok, waren de Turkse vlaggen en de enorme spandoeken met het gezicht van Atatürk die overal hingen. Morgen is het een nationale feestdag in Turkije en dat merk je enorm in de sfeer.

Mustafa Kemal Atatürk is hier nog steeds een enorm figuur. Hij was de grondlegger van het moderne Turkije na de val van het Ottomaanse Rijk en zijn beeltenis is vandaag de dag nog steeds werkelijk overal aanwezig. Niet als een verre historische figuur, maar bijna als iemand die permanent aanwezig is in het leven van het land.

Het feest van morgen, 23 april, is de Dag van de Nationale Soevereiniteit en het Kind, een zeer belangrijke datum omdat het de oprichting van het eerste Turkse parlement in 1920 tijdens de onafhankelijkheidsoorlog herdenkt. Atatürk droeg de dag bovendien op aan de kinderen, dus het is een mix van patriottisme, vieringen en kinderactiviteiten door het hele land.

Na de wandeling keerden we terug naar de camper en lieten we die geparkeerd staan voor een hammam, omdat Papi Edu en Tito Joan de volledige ervaring wilden uitproberen. De mannen van de hammam zeiden zelfs dat ik ook naar binnen mocht om bij de ingang te wachten, maar eerlijk gezegd… gezien de situatie kon ik beter bij de camper blijven om de wacht te houden.

Zij gingen naar binnen en deden het volledige programma: stoombad, scrubben en massage. Een traditionele Turkse hammam is in feite een mengeling van diepe reiniging, vriendelijke marteling en het uiteindelijke gevoel herboren te worden als een nieuw mens. Eerst zweet je als een gebraden kip in de hete marmeren ruimtes, daarna komt het scrubben, waarbij ze je huid bijna afschuren alsof je een antiek meubelstuk bent, en daarna de massage.

En zo te horen was de massage… intens. Erg intens. Tito Joan kwam er verrukt maar fysiek half uit elkaar gevallen uit, en Papi Edu zei uren later nog dat zijn voeten pijn deden en sommige lichaamsdelen die hij waarschijnlijk niet eens meer wist te hebben voor de massage.

Toen ze naar buiten kwamen, was het al volledig donker. Daarna reden we weer omhoog naar het kasteelgebied en vonden we een vrij verborgen weggetje dat er niet al te best bij lag. We reden langzaam omhoog, ontweken kuilen en stenen, en uiteindelijk verscheen er een vrij goede plek om te slapen, met uitzicht en rust. Nou ja… rust en afval. Want dat lijkt hier bij bijna elk mooi hoekje inbegrepen te zijn.

Maar afgezien daarvan is de plek geweldig. En hierboven gaan we de nacht doorbrengen, kijkend naar de lichtjes van Amasya vanaf de berg terwijl ik officieel de wacht houd… al val ik waarschijnlijk als eerste in slaap.