's Ochtends reden we met de camper weer naar beneden richting Amasya en parkeerden we heel dicht bij de beroemde in de rotsen uitgehakte graven, de Pontische Koninklijke Graven. Vanaf beneden maken ze al behoorlijke indruk, omdat ze lijken op gigantische deuren die direct in de berg zijn opengebroken, zwevend boven de stad alsof iemand had besloten een onmogelijke begraafplaats aan te leggen.

De mensen betaalden de entree en ik, als klein en harig lid van de expeditie, mocht weer gratis naar binnen. Turkije is in dat opzicht erg goed voor mij. We klommen een heleboel trappen op om bij de graven te komen en ze van dichtbij te bekijken. En eerlijk gezegd is het nog indrukwekkender als je daar eenmaal boven bent. Deze graven werden meer dan tweeduizend jaar geleden uitgehakt voor de koningen van het Koninkrijk Pontus, lang voor de Ottomanen en heel lang voordat er enig idee was van toerisme of selfies met uitzicht.

De koningen lieten zich letterlijk begraven in de berg, in kamers die rechtstreeks in de rots waren uitgehouwen. Sommige gevels lijken op kleine Griekse tempels gebeiteld in steen, en het hele complex domineert Amasya vanaf boven alsof de oude koningen nog steeds over de stad waken.

Tussen de trappen, het uitzicht en het verkennen door zijn we ongeveer een uur bezig geweest om alles te bekijken. En ja, het is een van die plekken waar het des te vreemder voelt naarmate je meer nadenkt over de ouderdom van wat je ziet. Ik raak soms in de war als ik niet meer weet of ik gisteren of drie dagen geleden een bal heb verstopt, en hier bewonderen mensen nog steeds dingen die meer dan twee millennia geleden zijn uitgehakt.

Daarna gingen we terug naar de camper en begon een behoorlijk lange reisdag richting het oosten. We schoten flink op, ruim tweehonderd kilometer, bijna zonder te stoppen. We maakten alleen een korte stop om water te tanken, iets wat in Turkije heel gemakkelijk is omdat het land vol staat met fonteinen en bronnen. Het lijkt hier volkomen normaal om drinkwater uit een muur te zien komen in de middle of nowhere.

Vervolgens stopten we nog even om in de camper te eten naast een rivier, op een verrassend mooie plek met een oude stenen brug over het water. Het leek een van die perfecte plekken om te blijven slapen: rustig, met schaduw en het geluid van de rivier, maar dit keer moesten we door. Dus na het eten gingen we weer verder naar het oosten, terwijl we het landschap beetje bij beetje zagen veranderen naarmate de uren voorbij kropen op de voorruit.

Uiteindelijk, al bijna in het donker, kwamen we aan op de plek waar we vandaag gaan slapen. Het is een enorme grindvlakte bij een stuwmeer. Op dit moment weten we nog niet precies hoe de plek er echt uitziet omdat we in het pikkedonker zijn aangekomen, maar het heeft iets belangrijks: rust. En op dit punt van de reis is dat vaak meer waard dan welk spectaculair uitzicht dan ook. Morgen, als de zon opkomt, zullen we ontdekken waar we precies zijn beland.