Vandaag stond er een lange rit op de planning. We vertrokken rustig, zonder enige haast, en zetten koers richting Erzincan. Om daar te komen moesten we de bergpas Sakaltutan Geçidi over, op ongeveer 2.160 meter hoogte. En eenmaal boven leek het wel of iemand Turkije had ingeruild voor een industriële vriezer.

Alles was bedekt met sneeuw. Witte bergen, ijzige wind en een kou die je snuit stijver deed aanvoelen dan een pinguïn die aan yoga doet. We stopten even bij een rustplaats langs de snelweg voor de officiële fotosessie. Ik zette dertig seconden lang mijn stoere avonturierskop op en was daarna de eerste die terugkeerde naar de verwarming van de camper. Het epische is allemaal leuk en aardig totdat je poten bevriezen.

We daalden verder af richting Erzincan, maakten een snelle stop bij een supermarkt en zetten daarna koers naar de Gürlevik-waterval. Maar voordat we die konden bewonderen, vonden we een behoorlijk mooie plek in het veld om in de camper te lunchen, omringd door groen. Een van die plekken waar je jezelf de hele middag ziet doorbrengen... totdat iemand zegt: "nou, laten we weer gaan".

De Gürlevik-waterval is zo'n dertig meter hoog en valt in verschillende niveaus naar beneden, omringd door bomen, restaurants en picknickplaatsen. Je merkt dat het er in het seizoen behoorlijk druk en levendig moet zijn, maar nu was het bijna leeg, met een ietwat verlaten gevoel, als een zomerpark dat nog niet uit zijn winterslaap is ontwaakt.

Eerlijk gezegd is de waterval wel aardig, maar echt onder de indruk waren we niet. Misschien hebben we al te veel kilometers in de benen en zijn we professionele landschapssnobs geworden. Toch had de plek een zekere vreemde charme: stil en half in slaap.

Daarna reden we verder naar het noorden, sloten weer aan op de snelweg en zijn daarna bijna niet meer gestopt. Papi Edu achter het stuur, oom Joan die muziek opzette en ik die afwisselde tussen slapen en het landschap superviseren, wat een zwaar en ondergewaardeerd beroep is.

Om te overnachten vonden we een curieuze plek bij het dorpje Akyurt, in een soort verlaten steengroeve. Het is misschien niet het mooiste plekje ter wereld, maar we staan uit de wind, en op dit moment is dat meer waard dan een spectaculair uitzicht. Want slapen in de beschutting, lekker warm en zonder dat de camper de hele nacht staat te schudden... dat is pas luxe voor een reizende hond.