Vandaag was een van die dagen waarop je je een beetje klein voelt. We begonnen vroeg omdat we een belangrijke missie hadden: oom Joan naar de luchthaven van Koetaisi brengen. Hij ging terug naar Barcelona en eerlijk gezegd is afscheid nemen moeilijker dan met je ogen dicht een vlieg proberen te vangen. Papa Edu en ik bleven alleen achter in de Navara, kijkend naar elkaar met een blik van "nou, we moeten maar doorgaan met verkennen".

Om onszelf op te vrolijken, zetten we koers naar Zestafoni. De ogen van papa Edu begonnen te glinsteren bij het idee om oude gebouwen te zien, dus parkeerden we naast de enorme ferro-alleagefabriek van Zestafoni (de GFM). Deze plek is een gigant; het is de grootste producent van silicomangaan van het land en in feite de reden waarom deze stad is zoals we haar nu zien.

We probeerden de beroemde mozaïeken te zoeken die de muren sieren, maar de fabriek zit potdicht. We gingen naar Hotel Sakartvelo om het mozaïek binnenin te zien, maar zonder geluk, en een paar metalen standbeelden die we daar in de buurt zochten, lijken wel van de aardbodem verdwenen. Maar we geven niet op, daarvoor zijn we avonturiers.

We maakten een ritje met de camper en het werd beter. We zagen het oude Pionierspaleis dat nu een kunstschool is. Vlakbij het treinstation waren we onder de indruk van de Sovjet-reliëfs op de muren en we vonden de ingang van het Gemeentelijk Park, dat een zuilengang en een standbeeld van een arbeider heeft die puur in die stijl zijn.

Na al dat beton besloten we dat we natuur nodig hadden. We reden een uur naar het noorden richting Katskhi om de beroemde Katskhi-pilaar te zien, die torenhoge rots met een kerkje helemaal bovenop die lijkt de hemel aan te raken. Papa Edu reed de gebruikelijke parkeerplaats voorbij en sloeg een onverharde weg in die alleen voor dappere auto's zoals de onze is.

We reden steeds verder omhoog totdat we een plek vonden die lijkt op een kleine krater omringd door zandmuren. We zijn volledig beschermd tegen de wind en, het beste van alles, er is geen mens te bekennen. Het is de perfecte plek om oom Joan te missen terwijl ik naar de sterren kijk. Morgen is er weer een dag.