Gelukkig hebben we goed uitgerust, want we waren mentaal helemaal uitgeput van de drukte van gisteren. We deden het rustig aan en om elf uur startten we de auto om slechts een paar honderd meter te verplaatsen naar de parkeerplaats van de Kronieken van Georgië.

Dit monument is een waanzinnig bouwwerk van cement en brons waar in 1985 door beeldhouwer Zurab Tsereteli aan begonnen werd. Het zijn zestien enorme zuilen, van zo'n dertig meter hoog, die de geschiedenis van Georgië vertellen, met zijn koningen, heiligen en het leven van Jezus aan de bovenzijde. Het stond vol met toeristen die foto's en selfies maakten; ik wil niet eens weten hoe verschrikkelijk dit in het hoogseizoen moet zijn. We maakten onze verplichte portretten en vertrokken als een speer.

We stapten in de auto en reden in één ruk door naar het noorden via de legendarische Georgische Militaire Weg. Het begon steil te worden bij aankomst op de Jvari-pas, op bijna 2400 meter hoogte, vlak voor Gudauri. Het is een bergpas met een weg in zigzagvorm waar je alleen al van het kijken duizelig van wordt. We stopten even en Papi Edu haalde de drone tevoorschijn om vanuit de lucht de bochten en de eindeloze rij vrachtwagens die slakkengang omhoog kropen, vast te leggen.

Een stukje verderop maakten we onze volgende stop bij het Monument voor de Vriendschap tussen Rusland en Georgië. Drie jaar geleden waren we hier in de zomer, maar nu, met alles bedekt onder een dikke laag sneeuw, zag het er totaal anders uit en het bleef indrukwekkend. Het is die halve cirkel van beton met een gigantisch mozaïek dat de vereniging van de twee landen viert. Papi Edu liet de drone weer vliegen en de beelden waren spectaculair met het contrast van de sneeuw en de diepte.

Daarna weer de auto in richting Stepantsminda. Dit deel van de weg is een beetje beangstigend vanwege de geïmproviseerde, donkere tunnels die worden gebruikt als bescherming tegen lawines; het zijn echte gruweltunnels, smal en vol kuilen. We hadden wat oponthoud, maar gelukkig niets ernstigs. Bij aankomst in het dorp was het weer behoorlijk guur en grijs. We deden snel wat boodschappen in een supermarkt, wierpen een blik op het landschap en gingen op zoek naar ons nestje voor de nacht.

Papi Edu ging direct naar een plek die we al kenden uit 2023: het natuurlijke zwembad van Pansheti en zijn mineraalwaterbron. Het water is veel te koud om er zelfs maar een vinger in te steken, maar als slaapplek is het een wonder.

We zijn nu geïnstalleerd in de camper met een prachtig uitzicht op de bergen die volledig bedekt zijn met sneeuw. We hebben slechts één buur: een camper uit Oostenrijk. Papi Edu heeft een hele tijd met de eigenaar zitten kletsen, een man genaamd Martin die ook alleen reist en die naar het schijnt ook de grens met Rusland gaat oversteken. Uiteindelijk zijn we ons huisje ingedoken, het is tijd om te eten en rustig te gaan slapen, want morgen wacht de grens op ons.