Tussen wat ik jullie gisteravond vertelde en de realiteit zat een groter gat dan de afstand tussen een kat en mijn zin om hem te begroeten. Van rustig was er geen sprake. Gedurende de nacht kwamen er stapels Russische busjes aan en begonnen tientallen mensen luidkeels tenten op te zetten. Van sociale afstand hadden ze niet veel kaas gegeten, want ze kampeerden letterlijk op een meter van onze camper. Ik kon hun sokken bijna ruiken vanuit mijn bed.

Met een verstoord slaapritme vertrokken we rond elf uur 's ochtends. We waren nog maar vijftien kilometer verwijderd van de grenscontrole. De rij was al zichtbaar, maar Georgië uitkomen was in een oogwenk gebeurd: snel en efficiënt. Het echte vagevuur begon daarna, in niemandsland. Een monumentale rij auto's heette ons welkom. Over de vrachtwagens zullen we het maar niet hebben, maar die hadden hun eigen kilometerslange rijstrook. Vooruitkomen ging langzamer dan gras horen groeien. Om het wachten te verzachten, hadden de mensen van die draagbare plastic wc's neergezet die zo vies waren dat mijn oren er alleen al van gingen krullen.

Na een paar uur engelengeduld bereikten we eindelijk de Russische paspoortcontrole. Het was tijd om de camper te inspecteren. We moesten wat dozen naar buiten halen, maar de militairen waren supervriendelijk. Ik kreeg de indruk dat ze het interieur meer uit nieuwsgierigheid naar ons rijdende huis bekeken dan uit officiële plicht; ze lieten papa Edu zelfs het dak omhoog doen om het goed te kunnen zien.

Het laatste loket was voor de tijdelijke invoer van de auto. Dat is een verplichte procedure waarbij je het voertuig registreert om er legaal in het land mee te mogen rijden. Net toen we dachten dat we de overwinning konden vieren, hielden ze het rijbewijs van papa Edu in omdat ze ons direct doorstuurden naar de röntgenscanner voor vrachtwagens. Hier werden de oren van mijn mens spits en begon hij het koud zweet uit te breken vanwege de drone. Gezien de huidige situatie hier zijn mechanische vogels totaal niet welkom, dus hij had hem helemaal uit elkaar gehaald en semi-verstopt, verspreid over verschillende hoekjes in de camper. We hebben een paar uur stilgestaan in afwachting van onze beurt, waarbij papa Edu strakker stond dan een hoogspanningskabel, maar toen we door de machine gingen... halleluja! Ze detecteerden niets. Bovendien bleken de operators van de scanner wederom erg aardig te zijn en ze overlaadden me met knuffels.

Terug bij het invoerloket begon het examen van het invullen van het formulier. Gelukkig was het in het Engels, maar het was verwarrender dan proberen in je eigen staart te bijten. Papa Edu moest het drie keer helemaal opnieuw doen omdat er telkens wel een detail in het verkeerde vakje belandde. De ambtenaar achter het loket, die in het begin keek als een sergeant die ontzag inboezemde, ontdooide uiteindelijk. Ze was erg vriendelijk en legde mijn mens uit waar hij de verplichte autoverzekering kon afsluiten (aangezien de bekende Europese Groene Kaart niet dekt in Rusland vanwege de sancties) en ze schreef de naam van het kantoortje in het Russisch op een papiertje.

Om half zeven 's avonds: vrijheid! We reden direct naar het kantoor dat ze hadden genoemd. De vrouw daar was een efficiëntiewonder; ze deed duizend dingen tegelijk en in een handomdraai overhandigde ze ons de verzekering.

Met al het papierwerk klaar was het tijd om een plek te zoeken om in te storten. We zagen een plek op de kaart in de buurt van Chmi, zo'n tien kilometer ten noorden van de grens. Maar zodra we aankwamen, verscheen er een militair busje. Twee jonge soldaten stapten uit om ons te vertellen dat we daar niet mochten slapen. Ze waren superaardig en schaamden zich er zelfs voor dat ze geen Engels spraken, maar met gebaren gaven ze aan dat we aan de overkant van de rivier wel mochten staan. We staken de brug over, reden door een klein dorpje en vonden ons plekje.

We zitten nu midden in de natuur, hoewel de mensen hier het helaas vol hebben gegooid met afval. Maar dat maakt ons niets uit. We sluiten ons op in onze camper, goed beschermd, eten iets lekkers en gaan slapen, want we zijn nu officieel in Rusland.