Vandaag gingen we op een behoorlijk fatsoenlijk uur op pad, tien uur 's ochtends. We staken de grote brug over de rivier de Irtysj over en waren precies vijftien minuten later al geparkeerd recht voor de Orthodoxe Kathedraal van Pavlodar, een prachtig gevaarte met glanzend blauwe daken en gouden koepels die schitterden in de zon. Papi Edu en Oom Joan gingen naar binnen om een kijkje te nemen, wat blijkbaar vol stond met iconen en schilderijen, terwijl ik bij de ingang bleef waken. Daarna verplaatsten we de auto om in een wat centraler gedeelte te parkeren en begonnen we aan een hele lange wandeling door de stad en langs de mooie rivieroever. We liepen enorm veel en zagen het monument voor de slachtoffers van politieke repressie, wat ze indrukwekkend en zeer plechtig vonden, we liepen langs rivierstranden met heel fijn zand en liepen over de boulevard. Onderweg ontdekten we ook verschillende oude houten huizen in die kenmerkende Siberische stijl en staken we het Leninpark over.

Om de maag te vullen, gingen Edu en Joan zitten op het terras van een eenvoudig hamburgertentje. Op het terras zat een lokale jongen die vier jaar in Spanje had gewoond, hij sprak geweldig Spaans en bekende hen, stomverbaasd, dat wij de eerste Spanjaarden waren die hij in heel zijn leven in Pavlodar had gezien. Wij zijn ook echte exclusieve avonturiers! Met hernieuwde energie gingen we terug naar de auto en stopten we even bij een kantoor zodat Papi Edu geld kon wisselen naar Russische roebels, aangezien de grens nu al dichtbij voelt. De laatste culturele stop was de Mashkhur-Zjusup-moskee, een gebouw met een heel vreemde en futuristische buitenarchitectuur, in de vorm van een ster of een blauwe kroon, al vertelden ze me dat het binnen een beetje tegenviel vergeleken met de pracht van de buitenkant.

Na de verplichte logistieke stops om water bij te vullen en diesel in de camper te tanken, lieten we Pavlodar achter ons en reden we ongeveer 110 kilometer. We deden er bijna drie uur over omdat het asfalt hier nogal wat te wensen overlaat, maar met behulp van de onfeilbare satelliet van Google vond Papi Edu een prachtig plekje aan de oever van de rivier de Irtysj. De plek is idyllisch, een ansichtkaart waardig, als het niet voor één klein detail was: er zijn biljoenen kleine, woeste muggen! Het was een nachtmerrie. Ik weet niet of het kwam door de beten van deze miniatuurvampiers of door de insectenspray die Papi in de camper spoot om ons te proberen redden, maar feit is dat mijn ogen volledig opzwollen. Ik leek wel een hondachtige bokser. Gelukkig reageerden mijn mensen snel en legden ze koude zakjes smetana (die zure room die ze hier kopen en die lekker koel in de koelkast stond) op mijn oogleden, en daarmee nam de zwelling aanzienlijk af.

Ik was zo gefocust op mijn oogdrama dat ik nauwelijks doorhad dat er vier mannen met de auto aankwamen. Het waren lokale vissers die de hele nacht aan de rivier kwamen doorbrengen. De mannen, erg aardig, nodigden Edu en Joan uit om wodka met hen te drinken, maar mijn mensen zeiden nee bedankt, dat daar het moment niet naar was. Wat ik met mijn hondenbrein maar niet kan verklaren, is hoe die mannen in korte broek en zonder shirt zo rustig konden zijn, alsof de muggen niet bestonden, terwijl wij onze snuit niet eens buiten de camper konden steken. Ontzettend jammer, want het landschap is om urenlang naar te staren, maar met zo'n luchtaanval kunnen we er niet van genieten zoals we wilden. Eens kijken hoe mijn ogen er morgen uitzien!