Vandaag begint het nieuws met een happy end: mijn ogen zijn al een stuk beter! Bij het wakker worden deden mijn mensen me weer het koude kompres met smetana op, en omdat ik een wereldhond ben en erg taai, heb ik nergens over geklaagd. Ik liet me lekker verwennen, daar ben ik tenslotte de koning van de camper voor. We vertrokken op ons gebruikelijke tijdstip en zetten koers richting Semey. Het was zo'n dag van asfalt vreten, uit het raam kijken en de wereld voorbij zien trekken, zonder grote monumenten die Edu en Joan dwongen om de haverklap uit de auto te stappen. We maakten alleen korte logistieke stops om de poten te strekken, schoon water te drinken en een beetje de sfeer van de dorpen onderweg op te snuiven.

Het leukste aan de route was zien hoe het landschap veranderde. Naarmate we Semey naderden, begon de oneindige, droge en vlakke steppe waar we inmiddels aan gewend waren geraakt, plaats te maken voor een veel bosrijker gebied, bezaaid met dichte dennenbossen. De overgang van de kale vlakte naar hoge, groene bomen was een zeer welkome verandering van het decor, vooral voor mijn reukzin, die de geuren van hars en bosgrond al miste.

We ontweken het stadscentrum door de ringweg te nemen en gingen direct op zoek naar een plek om de nacht door te brengen. Pappa Edu vond een enorme en prachtige groene plek vlakbij de rivier. Omdat de hitte vandaag flink toeslaat, is het erg fijn om wat schaduw te hebben om te schuilen. Bij aankomst doken we meteen de camper in om te eten en weer op krachten te komen, en vlak daarna besloten we de auto naar een afgelegener, rustiger en vooral schoner plekje te verplaatsen. Het zit namelijk zo: hierboven hebben ze een culturele gewoonte die mijn "kritische snuit" maar moeilijk kan begrijpen: de plek lag vol met lokale families die de dag picknickend doorbrachten, genietend van de natuur, maar velen hebben de nare gewoonte om al hun afval op de grond achter te laten als ze vertrekken. Terwijl het zo makkelijk is om het in een zak op te ruimen... Enfin, de tegenstrijdigheden van de vrije mens.

Dat gezegd hebbende, je kunt niet ontkennen dat het supervriendelijke en gastvrije mensen zijn. Een van de families die er een zondagse picknick hield, kwam naar ons toe om gedag te zeggen en gaf oom Joan wat supervers fruit. Een heel mooi gebaar waar mijn mensen erg blij mee waren. Nu de nacht is gevallen, heeft iedereen zijn spullen gepakt, is de drukte voorbij en zijn we helemaal alleen in dit groene paradijs. Tijd om me op te krullen en heerlijk diep te slapen.