Vandaag moesten we vroeg uit de veren en voor negen uur 's ochtends waren we al klaarwakker. Voordat we de auto startten, keek ik nog even uit het raam en ik wist niet wat ik zag: de herders die hier voor de koeien zorgen, gaan niet meer te paard zoals in de films; ze volgen het vee op luidruchtige motoren! De tijden veranderen definitief; zelfs de dieren moeten zich aanpassen aan de moderne technologie. We vertrokken richting Bayanaul en legden zo'n 80 kilometer af tot we in het dorp en bij het beroemde Sabyndokol-meer aankwamen. Deze plek is heel bijzonder omdat de naam "zeepmeer" betekent, vanwege het feit dat het water ongelooflijk zacht is. Volgens lokale legendes kwamen de vrouwen uit de omgeving hier vroeger hun haar wassen omdat het er glanzend van werd; iets wat Tito Joan, met zijn deskundige kappersoog, vast erg curieus vond.

Direct daarna trokken we het Nationaal Park Bayanaul in, wat een radicale en prachtige verandering betekende na het verwerken van zoveel kilometers oneindige steppe. Plotseling transformeerde het landschap en verschenen er steile bergen en rotsformaties met vreemde en schitterende vormen. We hadden graag willen uitstappen voor een flinke wandeling om elke rots van dichtbij te bekijken, maar de lucht kreeg een hondenbui en het begon flink te regenen. Omdat wandelen in de regen niemands favoriete bezigheid is, stopten we een uur langs de kant van de weg om goed beschut in de camper te eten, terwijl we naar de regendruppels op het dak luisterden. Met een volle buik vervolgden we de route naar Ekibastuz, een stad die wereldwijd bekend staat om haar enorme open kolenmijnen en haar puur industriële ziel. Papi Edu had graag een omweg gemaakt om de kolossale schoorsteen van de elektriciteitscentrale GRES-2 te zien, een betonnen gevaarte dat met zijn indrukwekkende 420 meter hoogte het record van de hoogste schoorsteen ter wereld houdt, maar dat betekende een enorme omweg en, eerlijk gezegd, was een gigantische grijze buis ook weer niet zó bijzonder.

We besloten door te rijden zonder ook maar een seconde in de stad te stoppen en bleven kilometers vreten. Na een hele rit van 370 kilometer in de auto bereikten we Pavlodar... nou ja, bijna dan, want vlak voordat we de grote brug over de rivier de Irtysh overstaken die toegang geeft tot de stad, zagen we de redding van de dag. We vonden een perfecte plek om te slapen in een prachtig bos heel dicht bij de oever van de rivier. We worden volledig omringd door kloeke bomen en gelukkig zijn we hier naar binnen gereden, want ze dienen als schild tegen de enorme wind die buiten is opgestoken. Tijd om me in mijn hoekje van de camper op te krullen en beschut tegen de storm uit te rusten.