Blog

Een Kremlin, een uiterst levendige grens met een militair met de ziel van een psycholoog en twee dappere zielen op de motor op weg naar Nieuw-Zeeland. We laten Rusland achter ons om voet te zetten in het zevende land van de expeditie en nummer 40 in mijn hondenrekening.

Een ordinaire kroegvechtpartij op handen en voeten, de buiten haar oevers getreden rivier de Wolga en een gps die besloot met vakantie te gaan. De reis door Rusland veranderde in een digitale hindernisbaan waarbij communiceren met de buitenwereld spionagetechnieken uit de vorige eeuw vereiste.

Een ontwaken met de Tsjetsjeense politie, wolkenkrabbers die uit de as van de oorlog verrezen en een triomfantelijke tocht waarbij ik de onbetwiste ster was. Grozny opende zijn deuren voor ons op een dag van brute contrasten en de jacht op een signaal.

Een GPS die volledig op hol sloeg, een moeilijk te bemachtigen stapel roebels en een uiterst komische politiecontrole. De reis door Rusland begon tussen kolossale monumenten, intens verkeer en een mysterieus doolhof zonder satellieten.

Een spontaan kamp op een meter van mijn kussen, de gevreesde röntgenscanner en een formulier dat leek op een hiëroglief. De Russische grens oversteken werd een spel van oneindig geduld, waarbij de militairen verrassend genoeg reuze aardig bleken te zijn.

Een massief van steen dat giganten waardig is, een weg die alleen al bij het zien op de kaart duizeligheid opwekt en sneeuw midden in mei. De tocht naar het noorden ging verder tussen trage vrachtwagens en tunnels die rechtstreeks uit een horrorfilm lijken te komen.

Een thermometer in verboden zones, een maand lang vuile was die rondjes draait en een stapel roebels die in een donker steegje werd bemachtigd. De oversteek naar Rusland vereist het voltooien van een menselijke hindernisbaan die ons bijna de adem benam.

Een trap die aan een rots hing waar je al hoogtevrees van kreeg als je er alleen maar naar keek, en een stad ingeklemd in een vallei vol zwevende cabines en roestige kabels. De reis door Georgië ging verder tussen Sovjet-erfgoed en een geheime schuilplaats die door de wind werd geteisterd.

Vandaag voelt de camper een beetje groter en stiller aan omdat ome Joan naar huis is vertrokken, maar papa Edu en ik hebben onze zorgen verdronken tussen sovjetbeton en een schuilplaats op grote hoogte.

Is het jullie wel eens overkomen dat je ergens aankomt en het gevoel hebt dat je die boom al eerder hebt geroken? Nou, vandaag hadden we een déjà vu met de geur van rotte eieren, haastige politieagenten en een weide die je de adem beneemt.

De wind joeg ons weg van de theeplantage en we begonnen aan een nachtelijke verhuizing zonder vast plan. Een grens met een verrassing inbegrepen, Batoemi vol contrasten en een einde met taartjes, kaarsjes en een rustige camper.

Een hele stad verdwenen onder water, onmogelijke wegen tussen bergen en een gigantisch standbeeld van Atatürk dat vanaf de hoogten over Artvin waakt. En we eindigden met slapen tussen theeplantages en vliegende kabelbanen.