Vandaag werden we iets eerder wakker dan gisteren, met dat ochtendkriebeltje dat je alleen op de laatste dag van een uitstapje hebt. De lakens bleven achter en, als een viering van het feit dat we nog een hele dag samen hadden, aten de mensen iets dat wentelteefjes heette. Ik beperkte me tot het bewaken van het ontbijt om er zeker van te zijn dat er geen kruimel met een vluchtambitie ontsnapte.

We vertrokken voor 11 uur en amper twintig minuten later passeerden we Prades, een rustig dorpje aan de voet van de bergen, waar de 4x4 zich weer levendig voelde na zo'n lange rustpauze sinds Ierland. Met de motor die spinde, dacht ik dat het een goede gelegenheid was voor iets meer... laten we het avontuurlijk noemen. Dus besloot papi Edu van het asfalt af te gaan en een leuker pad te beklimmen dan een weg. Sommige wandelaars keken ons aan alsof ze dachten "maar kan dat hier?", en ik gaf blikken vol honden-trots terug, want die smalle, rotsachtige weg had mijn naam op elke bocht staan.

We klommen tot Coll del Bosc en stopten daar. Ik strekte mijn poten, baadde in de geur van bos en wind, en lieten zelfs de camper zien aan een groep wandelaars die onder de indruk waren van ons zo goed uitgeruste huisje voor elk terrein. Na het lachen vervolgden we onze weg en kwamen uit op de T‑700, een van die wegen met heel veel bochten waar de mensen net zo van houden als ik ervan hou om elke rookgeur, elke stofdeeltje en elke geur van het platteland op te snuiven.

Rond het middaguur arriveerden we in Poblet, waar we parkeerden om de Reial Monestir de Santa Maria de Poblet te bezoeken. Dit klooster is niet zomaar een mooie kerk in een verloren dorp; het is een van de grootste en meest complete cisterciënzer kloosters ter wereld, gesticht in de 12e eeuw en uitgeroepen tot Werelderfgoed door UNESCO. Het is omgeven door imposante muren, heeft een indrukwekkende kloostergang, een gotische kerk met hoge gewelven en een versterkt koninklijk paleis waar de koningen en koninginnen van de Kroon van Aragon, zoals Jacobus I de Veroveraar, rusten.
We konden de kloostergang niet in omdat het tijd was en bovendien mocht ik er niet in met mijn elegante vacht, maar wat we van buiten zagen was al genoeg om de geschiedenis onder de blik te voelen. De stenen fluisterden eeuwen en eeuwen van monniken die langzaam wandelden, van gebeden en van verhalen die leken te komen uit een oud boek.

Na bijna een uur kijken, fotograferen en de schaduw van de muren grappige lijnen op onze gezichten te laten tekenen, gingen we terug naar de camper en vervolgden we de route. Een half uur later parkeerden we weer aan de rand van Santes Creus. Hier bleef ik genieten van de camper, mijn poten strekken en mijn eigen exploratieplannen maken, terwijl papi Edu en tito Joan te voet naar boven gingen om de Reial Monestir de Santes Creus van binnen te bezoeken.

Dit klooster was ook cisterciënzer en heeft zijn oorsprong in de 12e eeuw. In vergelijking met Poblet ging het kloosterleven in Santes Creus niet door tot vandaag, en er is geen levende kloostergemeenschap meer zoals in Poblet, maar het geheel is nog steeds enorm, sober en majestueus, met een kerk met een Latijns kruisplan, een prachtige gotische kloostergang en architectonische details die laten zien hoe het gebruik van romaanse vormen in de loop der eeuwen evolueerde naar gotiek.

Papi Edu en tito Joan kwamen terug na bijna anderhalf uur, verrukt van hun audiogids en met duizend anekdotes over gotische ramen, spitsbogen en kapitelen met grappige vormen die alleen mensen lijken te ontcijferen. Ik ontving ze zoals je twee ontdekkingsreizigers ontvangt die terugkeren van een epische missie.

We aten in de camper op dezelfde parkeerplaats. Het was een feestmaal met uitzicht, en ik hield een strategische siësta na zoveel interessante geuren in de ochtend. Toen moesten we koers zetten naar Berga, meer dan 125 kilometer die voorbijvlogen over de snelweg. We kwamen rond zeven uur 's avonds aan, al in het donker, en daar stond de oma ons thuis op te wachten alsof we helden uit een film waren. Vandaag eten we thuis, we slapen thuis, en hoewel deze uitstap voorbij is, draaien de sensaties van deze laatste dag nog steeds in mijn hondenhoofd rond als ballonnen die nooit leeglopen.