Er was meer dan een week verstreken sinds de laatste uitstap. Thuis, tussen Berga en Barcelona. Ik had al alle tegels, alle geuren van de wijk en zelfs het exacte geluid van de koelkast onthouden wanneer deze alleen opengaat om water te pakken. Zo kan je niet leven. Vandaag zijn we eindelijk weer gaan reizen. Deze keer alleen papa Edu en ik. Oom Joan bleef thuis omdat hij moet werken, maar eind januari moeten we sowieso terug naar Berga. Dus geen internationale avonturen. Nationale reis, maar wel een reis.

We vertrokken niet vroeg. Dat is al traditie. 's Ochtends was papa Edu de camper aan het klaarmaken, wat er in wezen uit bestond dingen van de ene plek naar de andere te verplaatsen, ze weer te verplaatsen en dan te zeggen "nou, klaar". Daarna parkeerden we voor de kapsalon van oom Joan, die aan het werk was, en ik bleef daar als ontvangsthond. Ik begroette klanten, kreeg strategische aai over mijn bol en hield toezicht op de sfeer terwijl Edu boodschappen deed bij de Mercadona en vervolgens de auto van oom Joan naar de garage bracht om een lekke band te laten repareren. Een reis beginnen met het oplossen van problemen die niet van jou zijn, zou extra punten moeten opleveren.

Rond het middaguur namen we afscheid van oom Joan. Ik zette een gezicht op van "we komen terug", Edu startte de auto en, zoals altijd, besloot hij toen de kaart te bekijken. Met de auto in beweging. Zonder enig idee waar we vandaag zouden slapen of wat we de komende dagen zouden doen. Hij noemt het vrijheid. Ik noem het "we zullen wel zien waar ik vannacht terechtkom". Maar ik vertrouw erop, min of meer, afhankelijk van de toon van zijn "mmm".

We verlieten Berga via een secundaire weg vol bochten, richting Solsona. Ik ben dol op deze wegen omdat elke bocht een nieuwe geur brengt en je nooit weet of het volgende bos, veld of een boerderij met interessante beloften zal zijn. Na ongeveer drie kwartier stopten we op een plek die me erg verraste: de Cementiri Modernista d'Olius.

Geen zorgen, er zijn geen geesten. Of ze roken tenminste niet naar iets verdachts. Deze begraafplaats is klein, mooi en erg merkwaardig. Het is ontworpen door Bernardí Martorell, een leerling van Gaudí, en is direct in de rots geïntegreerd, alsof de graven besloten hebben daar voor altijd te blijven zonder te storen. Alles is modernistisch, met zachte vormen, steen overal en een aangename stilte. Het geeft geen slecht gevoel. Het geeft vrede. Ik wandelde rustig rond, zonder een poot meer op te tillen, en dacht dat het een van de weinige begraafplaatsen was waar een hond rond kan lopen zonder raar bekeken te worden. Edu was verrukt foto's aan het maken en zei "wat mooi" om de paar stappen.

We gingen verder met de auto en kwamen aan in Gualter, vanwaar je het stuwmeer van Rialb van bovenaf kunt zien. De dag was grijs, van die dagen die niet veel helpen om landschappen te laten schitteren, dus het stuwmeer was meer indrukwekkend dan dat het verliefd maakte. Veel water, serieuze lucht en frisse wind. Ik keek een tijdje en dacht toen dat het eerlijk gezegd ook vanuit de camper best goed te zien is.

We hadden nog steeds geen plan. Edu keek weer geconcentreerd naar kaarten en de mobiel, die altijd betekent dat hij niet goed weet wat hij moet doen maar het niet wil toegeven. Ondertussen begon het al vroeg donker te worden, zoals meestal gebeurt als je niet zeker weet waar je gaat slapen. Uiteindelijk vonden we een plek aan de rand van het kleine dorpje Foradada. Een grindparkeerplaats. Het is geen ansichtkaart, maar het heeft uitzicht, er is niemand anders en het is er rustig. Voor mij is dat een luxe.

Hier blijven we. We aten in de camper, al bijna om vier uur, wat voor een hond een vakbondelijk discutabel schema is, en besloten dat we hier ook zouden slapen. Ik maakte het me gemakkelijk, draaide een paar strategische rondjes en ging tevreden liggen.

Weer onderweg. Zonder plan. Zonder haast. Maar met een camper, open kaart en een mens die improviseert. We gaan goed.