Vandaag begonnen we rustig, wat een elegante manier is om te zeggen dat we rond half twaalf vertrokken met een zondagsgevoel, ook al was het geen zondag. Papi Edu besloot dat naar het dorp gaan en dan de snelweg opgaan iets was voor normale mensen, dus koos hij ervoor om een ​​snelkoppeling te nemen over onverharde wegen. Spoiler: het was geen snelkoppeling. Het was een avontuur. Zo eentje die begint met "dit gaat zeker lukken" en eindigt met de auto die heen en weer schommelt en ik met mijn oren op radarmodus. Dat werd langzaam ingewikkelder, bochten, hobbels, meer modder dan verwacht en een paar "dit stond niet op de kaart". Resultaat: we deden er langer over dan over asfalt, maar we hadden het wel leuker, wat ook meetelt. We passeerden zelfs Santiponce, langs het klooster van San Isidoro del Campo, waar we vandaag niet naar keken, want op maandag rust zelfs de geschiedenis.

In Sevilla hadden we afgesproken met een vriend van Tito Joan, maar eerst was er de extreme sport van de dag: parkeren. Papi Edu dacht aan La Macarena, onze oude wijk, waar altijd kleine wonderen gebeuren. We reden rondjes, heel veel, en toen het onmogelijk leek... parkeerden we pal voor de deur van het appartement van papi Carlos. Ik had geen GPS nodig, ik wist perfect waar het was. We gingen knuffels en likken geven, praatten even en liepen daarna naar het centrum.

Een half uur later kwamen we aan bij de bruidsmodezaak van onze vriend Carlos, in de Calle Cuna. Veel mooie stoffen, gelach en ik die ervoor zorgde dat niemand iets vreemds meenam zonder eerst te ruiken. Toen de menselijke honger begon te knagen, gingen we op een terras op het Plaza de Santa Marta zitten. Mooi weer, een beetje koud in de schaduw en een "mini" flamenquín die helemaal niet mini was. Ik, zoals altijd, intense blikken beheren voor het geval er iets viel.

We gingen terug naar de auto en keerden terug naar de Aljarafe terwijl de lucht serieus werd. Toen liet Papi Edu een gevaarlijke zin vallen: "laten we een kop koffie drinken bij IKEA". Klassieke fout. We gingen naar binnen voor koffie en vertrokken met een bestelde slaapbank voor het appartement in Berga. Ik denk dat IKEA een betovering heeft of zo. Toch viel de koffie en we liepen met z'n drieën door de winkel. Ik keurde mentaal verschillende banken goed, hoewel niemand het me vroeg.

Daarna gingen we naar Tomares, parkeerden we op een Park4Night-plek en gingen we naar Tito Mariola en tito Miguel. En hier komt het goede nieuws: Mariola is een op maat gemaakte gehaakte trui voor me aan het maken. Geen standaardmaten, dit is haute couture voor honden. Ze hebben mijn nek, borst en poten opgemeten... het leek wel een hondenshow. De trui krijgt al vorm en is prachtig, ben gewaarschuwd. Ondertussen dineerden de mensen met Mariola en Tito Miguel en ik hield toezicht op alles vanaf de grond, wat mijn gebruikelijke kantoor is.

Rond middernacht namen we afscheid en liepen we vijf minuten naar de camper. De plek is stedelijk, ja, maar 's nachts rustig, wat belangrijk is. We sloten de dag af, moe, tevreden en met het gevoel veel dingen te hebben gedaan zonder al te veel te haasten. En hier blijven we, snurken, dromen van onmogelijke paden, gigantische flamenquines en truien die ik nog niet kan aantrekken, maar waar ik al mee pronk.