Ik werd wakker met de gedachte dat de plek 's nachts best aardig was geweest. Stilte, duisternis, dat soort rust waardoor je slaapt als een kleine, zwarte boomstam met een grijze snuit. Maar goed, het werd ochtend. En ochtend in een dorp heeft kleine lettertjes. Vlak naast me was een school en, als de kinderen in de voorafgaande speeltijdmodus komen, is er geen oorverdoving die helpt. Stemmen, auto's, deuren, haastige ouders en startende motoren. Ik keek papa Edu aan met een gezicht van "dit stond niet in de beschrijving", maar goed, dit is ook reizen. Soms slaap je met krekels en soms met schreeuwende kinderen.

We vertrokken rond half één, met het geluid al als een sonische anekdote in het geheugen opgeslagen. Een half uurtje rijden en we kwamen aan in Santiponce. We parkeerden in de buurt van het klooster van San Isidoro del Campo. Ik bleef in de camper, wachtte en dacht na over het leven, terwijl papa Edu en Tito Joan het klooster gingen bezoeken. Van buitenaf is het al indrukwekkend. Groot, serieus, van die plekken die lijken gemaakt om zacht te spreken, zelfs als je alleen bent. San Isidoro del Campo dateert uit de veertiende eeuw, niet minder, gesticht door Guzmán el Bueno. Het was eerst een cisterciënzerklooster en daarna een kartuizerklooster, wat al premium monnikenniveau is. Dikke muren, enorme kloosters, kerken die lijken ontworpen zodat de echo ook bidt. Ze zeggen dat daar een van de eerste Bijbels in het Castiliaans werd vertaald en dat het in die tijd behoorlijk wat intellectuele beweging kende. Ik ben niet naar binnen geweest, maar ik weet het toch, want je hoort veel als je met nieuwsgierige mensen reist.

Na een uur kwamen ze terug. Een gezicht van culturele voldoening en een beetje kou. We startten weer en parkeerden in de buurt van de ingang van Itálica. Hier herhaalden we het spel. Ik in de camper, zij om Romeinse ruïnes te bekijken. Er begon een fijne motregen te vallen, eentje waarvan je niet weet of je nat wordt of alleen maar last hebt. Itálica is geweldig, zelfs van een afstand gezien. Het was de eerste Romeinse stad die buiten Italië werd gesticht. Hier werden Trajanus en Hadrianus geboren, wat niet niks is. Het heeft een enorm amfitheater, een van de grootste van het Rijk, met plaats voor vijfentwintigduizend mensen. Geplaveide straten, huizen met mozaïeken, overblijfselen van thermen, alles heel Romeins en heel netjes. Papa Edu kent het uit zijn hoofd omdat hij er een paar jaar geleden als gids werkte toen hij fietstochten door Sevilla maakte. Dus hij wees dingen aan, vertelde verhaaltjes en dacht vast "dit weet ik al, maar het is nog steeds mooi".

Om drie uur sloten ze Itálica en besloot de regen dat het genoeg had gewarmd en dat het nu serieus tijd was om te vallen. Ze keerden terug naar de auto met de uitstraling van mensen die geschiedenis hebben gezien en hun sokken nat hebben gemaakt. We parkeerden op een ruimere plek in het dorp Santiponce en daar moesten we echt stoppen. We aten in de camper en rustten een beetje. Ik deed wat ik het beste kan na het eten. Ongegeneerd slapen.

Na zes uur vertrokken we weer. Het regende behoorlijk. We moesten hoe dan ook water halen. Op het centrale plein van Santiponce is een fontein, dus daar gingen we heen. Papa Edu en Tito Joan gingen naar beneden met de jerrycans en kwamen doorweekt terug. Doorweekt van boven tot beneden, maar gelukkig, want de tank was vol. Ik observeerde van binnenuit en dacht dat dit van het water erg nodig is, maar weinig gewaardeerd.

Met de hydraulische plicht vervuld, zetten we koers naar het camperplaats van Castilleja de Guzmán. Dit keer wel, de officiële parkeerplaats. Bij aankomst leek het een vergadering van de Verenigde Naties op wielen. Duitse campers, Nederlandse, een paar Engelse, Franse, Italiaanse. Het scheelde niet veel of iemand zou vlaggetjes tevoorschijn halen. Het was behoorlijk vol, maar er was een perfecte plek voor ons. Alsof hij op ons wachtte.

Hier bleven we slapen. Goede plek, mooi uitzicht en rustige sfeer. Terwijl de mensen zich installeren en een serie op het grote scherm zetten, begin ik te schrijven. Want iemand moet vastleggen dat we vandaag monniken, Romeinen, hevige regen en volle tanks zagen. En die iemand ben, zoals altijd, ik.