We stonden relatief vroeg op en, om de dag goed te beginnen, maakten we een lekkere wandeling door de buurt. Bij terugkomst liet papa Edu me rusten in de camper; hij was van plan het Kremlin van Astrachan te bezoeken en hij kon zich voorstellen dat wij honden niet bepaald welkom waren op het historische terrein.

Hij liep ongeveer twintig minuten over het Leninplein, waar hij zag dat ze volop aan het oefenen waren voor militaire parades. Het blijkt dat het over een paar dagen Bevrijdingsdag is, een van de belangrijkste feestdagen in Rusland, waarbij ze de overgave van nazi-Duitsland in 1945 herdenken met een vertoon van vlaggen, wapens en trots die het land volledig in zijn greep houdt.

Daarna ging Edu het Kremlin in, wat in feite een erg mooi historisch vestingcomplex is dat nu als een groot park fungeert. Hij verkende alle hoeken en gaten en ging de kathedraal binnen, die de bijzonderheid heeft dat hij twee verdiepingen telt. Beneden kwam hij terecht in een live mis en boven keek hij zijn ogen uit bij al de "bling-bling" van de orthodoxe kerk: goud, iconen en van die kroonluchters die zo schitteren dat je ervan zou gaan knipperen. Bij terugkomst waren de parades op het plein al begonnen en kon hij militairen in alle kleuren zien, muziekbands die alles gaven en belangrijke officieren die vanuit onberispelijke Russische terreinwagens de groet brachten.

Terug bij de camper zette hij me op mijn troon precies achter de bijrijdersstoel en zetten we koers richting de grens met Kazachstan, op zo'n zestig kilometer afstand. Maar voor de grens trakteerde de weg ons op een paar knotsgekke dingen. Eerst staken we de *Pontonnyy Most* in Zabuzan over, een drijvende brug gemaakt van metalen pontons die de rivier de Buzan overspant. We moesten een paar euro tol betalen om over de krakende platen te mogen rijden. Aan de overkant maakten we van de gelegenheid gebruik om een ritje door het dorp Krasnyi Yar te maken. Het is een super authentieke plek, een van die plekken waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan: straten die volledig onverhard zijn, verzwolgen door modder en zand, en een hoop traditionele Russische houten huisjes die zo op een ansichtkaart konden.

Daarna stopten we om te eten in het veld, want zodra je de muil van de leeuw van de grens betreedt, wordt eten een onmogelijke missie vanwege de files. Terwijl we ons menu in de camper naar binnen werkten, zagen we een hilarisch tafereel: paarden die een bad namen en koeien die zwommen! Omdat de Wolga en zijn zijarmen zo buiten hun oevers zijn getreden, staan veel velden onder water en moeten de arme beesten hun zwemkunsten tonen om de droge graasgebieden te bereiken.

Bij aankomst bij de Russische grens troffen we een rij auto's aan, maar gelukkig lang niet zo erg als de verschrikking bij de toegang vanuit Georgië. Het papierwerk om Rusland te verlaten ging vrij vlot, al hoorde daar de routine bij om de auto te openen en de lades te laten zien. De enige echte pauze was om op het definitieve groen licht te wachten, maar dat wachten was uitermate aangenaam. We ontmoetten Stefan en Diana, een koppel uit Kufstein (Oostenrijk) dat op de motor reist met het gekke en prachtige idee om Nieuw-Zeeland te bereiken.

De tijd vloog voorbij tijdens het kletsen met hen. Zelfs de militair die de auto doorzocht, mengde zich in het gesprek in vrij behoorlijk Engels. Die man was een typetje: hij vertelde ons dat hij voorheen psycholoog was, maar dat hij militair was geworden om snel met pensioen te kunnen en de wereld rond te reizen. Uiteindelijk, met alle papieren in orde, verlieten we Rusland.

We reden een paar kilometer door niemandsland, staken de brug over de rivier de Kigach over en hallo, Kazachstan! Hier binnenkomen was supergemakkelijk, zonder nauwelijks bureaucratie en een paspoortcontrole die in een oogwenk voorbij was. Het enige verplichte bij het oversteken was een autoverzekering afsluiten. We moesten dat doen in een gammele keet die totaal geen vertrouwen inboezemde, zo'n plek waarvan je denkt dat hij in elkaar stort als je hard niest, maar goed, we kregen het officiële verplichte papier en dat is wat telt. Omdat we geen lokale valuta hadden, kwam er een oudere vrouw tevoorschijn die als mobiel wisselkantoor fungeerde; na een beetje over de prijs te hebben onderhandeld, was de koers niet al te slecht en wisselde papa Edu honderd euro bij haar. Daar kwamen we de Oostenrijkse motorrijders weer tegen, maakten we wat selfies als aandenken en namen we afscheid met een "tot snel, ergens op de kaart".

We zochten snel een overnachtingsplek en vonden die in een groen veld naast de rivier. Terwijl papa Edu de boel klaarmaakt, kan ik het niet laten om mijn borst vooruit te steken: Kazachstan is officieel het 7e land van deze reis (na Spanje, Italië, Griekenland, Turkije, Georgië en Rusland) en... het 40e land dat mijn vier pootjes in mijn leven hebben betreden! Niet slecht voor een elfjarige bodeguero.

Op dit moment zijn we helemaal alleen in het veld en luisteren we naar het water van de rivier. Lichten uit, want morgen beginnen we aan het ontdekken van de Kazachse steppen.