We werden superlaat wakker, met die kalmte die we inmiddels gewend zijn op deze reis, en begonnen de dag in slow motion. Tegen de tijd dat we onze snuit buiten de camper staken, waren onze internationale buren, de Franse camper en de Nederlandse vrachtwagen, al vertrokken met de noorderzon. Eerst maakten we een wandelingetje door het park ernaast, dat eerlijk gezegd niet veel soeps was, en daarna stapten we in de auto om de logistieke zaken van de dag te regelen.

De eerste missie was een totale mislukking: we hadden eten nodig voor mij en, vooral, mijn dierbare snoepjes. We probeerden ons geluk bij een grote supermarkt, maar het resultaat was nul komma nul. Geen droog koekje om op te knabbelen.

De tweede missie was water. Op Park4Night stond maar één punt in de hele stad, en dat bleek een loodgietersbedrijf te zijn. Zodra we voor het gebouw parkeerden, kwam er een superaardige jongen naar buiten die in het Engels vroeg of we moesten bijvullen. We mochten het terrein op en ze gaven ons een slang om de watertank van de camper helemaal vol te laten lopen. Alsof dat nog niet genoeg was, vulde de jongen voor ons een bidon van vijf liter met een ander speciaal kraantje, waarbij hij uitlegde dat dat gefilterd water was dat goed was om te drinken, omdat het gewone kraanwater hier nogal ongezond is. Iedereen was dol op mij, we maakten de verplichte selfie als dank en vervolgden onze weg.

We reden door Atyrau en eerlijk gezegd is het geen vrolijke boel. Het is een pure oliestad, grijs, industrieel en in een haast uit de grond gestampt rondom de oliewinning, wat het een nogal troosteloze en lelijke uitstraling geeft. Maar het heeft wel een indrukwekkend geografisch kenmerk: hier ligt de scheiding tussen Europa en Azië, gemarkeerd door de rivier de Oeral. Naast de Centrale Brug staat de "Europe Asia Marker", die in werkelijkheid uit vier kleine tempeltjes bestaat: twee aan de Europese kant en twee aan de Aziatische kant. We parkeerden daar en staken te voet de brug over de rivier over. Zo makkelijk gingen we officieel van Europa naar Azië! Een historische mijlpaal voor mijn vier pootjes.

We verlieten langzaam de stad en onderweg stopten we nog bij een paar supermarkten, maar we hadden nog steeds geen geluk met mijn snoepjes. Wat een drama. We namen de weg richting het noordoosten en kregen een leuke verrassing: het asfalt is onberispelijk en gloednieuw. Sterker nog, het is zo nieuw dat als je naar de satellietkaart van Google Maps kijkt, je alleen een paar zandpaden door de steppe ziet; de echte weg staat niet eens op de kaart.

We stopten een paar keer in de berm om de pootjes en benen te strekken. Het landschap hier biedt niet veel vermaak: het is een oneindige vlakte, droog en met heel weinig verkeer.

Rond acht uur 's avonds spotte Papi Edu ons nestje voor vandaag. We staan een paar honderd meter van de snelweg, vlak naast een onverhard pad dat verdwijnt in de steppe. En we zijn helemaal alleen. We sluiten onszelf op in de camper, eten wat en gaan slapen in het midden van de Kazachse leegte.