Vandaag vertel ik jullie eigenlijk maar weinig, want we hebben de hele dag met onze achterwerken aan de autostoel geplakt gezeten. We hebben ons absolute reisrecord verbroken door maar liefst 380 kilometer in één ruk af te leggen! Degenen die ons volgen weten dat we er helemaal niet van houden om onszelf zo af te matten, maar in dit deel van de kaart is de steppe zo oneindig en leeg dat er absoluut niets te zien is.

Tot verbazing van mijn mens blijkt de kwaliteit van de weg hier wonderbaarlijk te zijn. Over het algemeen is het asfalt heel, heel erg goed, superglad en zonder de verraderlijke kuilen waar Papi Edu zo bang voor was. Het is bijna een genot om de camper zo te zien rijden. Sterker nog, naarmate we Aktobe naderden, werd het nog serieuzer en veranderde de weg in een echte snelweg, met twee rijstroken in elke richting. Een zwart tapijt midden in het niets!

We vertrokken niet erg vroeg, want jullie weten dat we de ochtenden met een hondse filosofie nemen, en we stopten slechts een paar keer om de pootjes en de benen te strekken. De rustplaatsen hier verdienen een speciale vermelding omdat ze echt een apart verhaal zijn. Stel je een geasfalteerd terrein naast de weg voor, midden in de meest absolute leegte. Zoek niet naar bomen of natuurlijke schaduw, want die zijn er niet. Het enige wat er is om te schuilen voor de zon, zijn wat picknickbanken met een kleine beton- of metalen constructie eroverheen.

En de toiletten? Hemeltje lief, je krijgt de neiging om het op te houden tot de volgende grens. Het zijn slechts hokjes met een gat in de grond, een ouderwetse latrine die je al van een kilometer afstand ruikt. Wel hebben ze een logistiek detail dat Papi Edu erg curieus vond: bij bijna allemaal is er een soort helling of betonnen brug om de auto op te rijden, zodat je de onderkant kunt inspecteren voor het geval je iets hebt kapotgereden door de gaten in de weg. Erg doordacht voor avonturiers, maar totaal niet glamoureus.

Na zo'n asfaltwoestijn kwamen we rond zeven uur 's avonds eindelijk aan op onze bestemming: het stuwmeer van Aktobe, gelegen net ten zuiden van de stad. Ik moest bijna huilen van emotie toen ik groen zag! Hier is wat vegetatie en zelfs echte bomen. De plek was erg rustig; er waren alleen wat gezinnen die de dag doorbrachten en aan het barbecueën waren, en ze waren al aan het inpakken om naar huis te gaan.

Papi Edu inspecteerde het terrein en vond een perfect hoekje, min of meer beschermd tegen de wind en bijna aan de oever van het stuwmeer. Net toen we aan het parkeren waren, kwam er een man met zijn tienerzoon naar ons toe, die bij de groep van de barbecue hoorden. De jongen was zo onder de indruk van onze ontdekkingsreizigers-camper dat hij koste wat kost een foto wilde met Papi Edu en de camper. De vader, erg enthousiast, nam de officiële foto met zijn telefoon en ook met die van Papi Edu om de herinnering in huis te hebben. Mij lieten ze deze keer buiten het kader; blijkbaar ging alle aandacht naar het huis op wielen.

Op dit moment zitten we er heerlijk bij, luisterend naar het geluid van het water en genietend van een landschap dat eindelijk van kleur verandert. Tijd om lekker te eten en de pootjes te laten rusten, want het record van vandaag heeft ons helemaal gesloopt.