Na de monumentale kilometerslange afmatting van gisteren was het plan voor vandaag om het heel rustig aan te doen. We waren net aan de dag begonnen, direct na het ontbijt, toen er plotseling een auto verscheen waar twee mannen uitstapten. Met een gebarenspel dat een mimespeler waardig was en met de onschatbare hulp van de vertaler op de mobiel, legden ze hun drama uit: ze hadden een andere auto die een stukje verderop volledig vastzat in het zand en ze hadden hulp nodig. De goede mannen stonden erop dat ze ons zouden betalen voor de moeite, maar Papi Edu, met zijn gebruikelijke overlander-geest, zei tegen hen dat er van geld geen sprake kon zijn, dat het voor ons een genoegen was om een handje te helpen.

Dus moesten we in ijltempo in actie komen. Papi Edu pakte alles in tien getimede minuten in en we vertrokken achter de auto van de mannen aan. We reden een paar kilometer langs een baai in het stuwmeer tot we bij een ander strand kwamen en daar was het tafereel: een personenauto die tot aan de carrosserie in het fijne zand was weggezakt, met een van de voorwielen volledig begraven en zonder enige tractie.

Papi Edu wreef in zijn handen; dit zijn de situaties waarin onze camper uitblinkt. Hij parkeerde de auto op een stevige ondergrond, rolde de lier uit met de deskundigheid van een professional en, na een paar minuten van spanning en strakke kabels... halleluja! De vastgelopen auto was weer veilig op vaste grond. Je kunt je de blije gezichten en hoe dankbaar ze waren niet voorstellen. We namen afscheid als echte lokale helden.

Met de goede daad van de dag volbracht, was het tijd om na te denken over wat we met ons leven aan zouden vangen. Bij het stuwmeer was er veel wind opgestoken en buiten de camper zijn was niet erg aangenaam. Papi Edu ging op de overnachtingsapp kijken en zag dat er nog een plek in de natuur werd aangemerkt, maar heel dicht bij de stad Aktobe, een plek die veelbelovend leek. Omdat we alles al hadden ingepakt en opgeruimd voor de reddingsactie, besloten we direct die kant op te gaan.

We reden ongeveer twintig kilometer, wat ons een ruime half uur kostte omdat we een stukje door het stedelijk gebied van de stad moesten rijden. En de waarheid is dat de plek totaal niet tegenviel, wat een schot in de roos! We installeerden ons vlak naast een prachtige rivier, op een superrustige plek die ons veel privacy bood en omringd door een zeer aangename natuur.

Zodra Papi Edu de motor afzette, besloten we dat niemand ons hier meer wegkreeg. We hebben de rest van de dag ontspannen in de zon doorgebracht, genietend van het mooie weer en uitrustend als koningen. Ik heb een kampioensdutje gedaan om de redding te vieren. Morgen zien we wel wat de route ons brengt, maar vandaag is de rivier helemaal van ons.