's ochtends zetten we onze totale ontspanningsplannen voort, genietend van de rivier, en we kwamen pas rond het middaguur op gang. Met de batterijen volledig opgeladen, vertrokken we klaar om de stad Aktobe te veroveren. De eerste stop was puur logistiek in een woonwijk. Papi Edu spotte een openbare kraan op straat die uit de vorige eeuw leek te komen, zo'n oud exemplaar waarvan je je voorstelt dat je met een hendel moet pompen. Hier hoefde je de hendel echter alleen maar naar beneden te duwen en het water spoot er met enorme kracht uit. Blijkbaar is dit water van het openbare net niet drinkbaar (daarvoor gebruiken we nog steeds onze flessen van vijf liter uit de supermarkt), maar het is perfect om te koken, de afwas te doen en een goede douche te nemen.

Met de tank vol zetten we koers naar de parkeerplaats van het Keruen City Mall winkelcentrum, strategisch gelegen naast de Russisch-orthodoxe kerk van Sint-Nicolaas. We lieten ons trouwe voertuig daar achter en begonnen de verkenning te voet. Het eerste wat we zagen was de tempel van buitenaf: een prachtig bouwwerk met die typische uivormige koepels die zo fel schitterden in de zon dat ik bijna mijn ogen moest dichtknijpen.

Vanaf daar wandelden we door het Nur-Astan Park, een enorme, zeer rustige en uitstekend onderhouden groene ruimte. Het grappige aan dit park is dat de lokale bevolking het liefkozend "Nuressic Park" noemt, een briljante woordspeling die de oorspronkelijke naam van het park combineert met de legendarische dinosaurusfilm. Al wandelend bereikten we de Concert Hall (het Paleis der Kunsten), een gebouw met een puur Sovjet-architectuur: kolossaal en met strakke lijnen, wat nogal indrukwekkend is. Vlak ertegenover staat de regionale centrale moskee Nurgasyr, een imposant werk van wit marmer en een gouden koepel. Het mooiste aan dit complex is de symboliek: zowel de moskee als de orthodoxe kerk die we in het begin zagen, werden op exact dezelfde dag in het jaar 2008 ingehuldigd als een monument voor vrede en coëxistentie tussen de twee grootste religies van het land. Ze zijn verbonden door een grote voetgangerspromenade.

Daarna staken we het gebied van het Shanyrak-monument over, een prachtig monument dat de cirkelvormige dakstructuur van de traditionele Kazachse yurts voorstelt, wat het symbool is van huis en familie. Net toen Papi Edu een foto van het monument aan het maken was, hoorden we achter ons roepen: "hallo, hallo!". Jullie geloven het niet! Het waren Diana en Stefan, het Oostenrijkse motorstel dat we bij de Russische grens hadden ontmoet. Ze hadden onze camper bij het winkelcentrum zien staan en bij puur toeval kwamen we elkaar daar tegen. We hebben een hele tijd zitten kletsen en onze verhalen van de afgelopen kilometers gedeeld, voordat we afscheid namen en teruggingen naar de parkeerplaats.

Papi Edu liet me even uitrusten in de camper en ging het winkelcentrum in. Hij gunde zichzelf de luxe om op de bovenverdieping een pizza te eten en ging daarna naar de Anvar-supermarkt (waarvan het bord in het Cyrillisch АНВАР spelt) om boodschappen te doen. Eindelijk hadden we geluk! Hij kwam de deur uit met een zak brokken voor mij en een pakje hondensnoepjes. Ik begon al te watertanden bij de gedachte.

Terug op de weg reden we door de wijk van de Abay Boulevard. Dat is het hart van de Sovjet-erfenis: gigantische lanen geflankeerd door enorme flatgebouwen en, als blikvanger, het imposante ruiterstandbeeld van Abul Khair Khan, die een belangrijke achttiende-eeuwse Kazachse militaire leider en heerser bleek te zijn die de stammen in de regio verenigde.

We verlieten de stad in oostelijke richting. Hoewel we vlak langs ons idyllische plekje van de vorige avond kwamen, besloten we verder te rijden. We legden ongeveer honderd kilometer af door een duidelijk mijnbouwgebied en lieten Khromtau achter ons, een stad die beroemd is om haar chroommijnen. Uiteindelijk hebben we een prachtige plek gevonden om de nacht door te brengen naast een beekje, vlakbij een dorp genaamd Don. De plek is perfect, hoewel Papi Edu in eerste instantie een beetje de kriebels kreeg omdat we vlak naast een enorme begraafplaats staan, van die soort die eruitzien als miniatuursteden. Uiteindelijk liet hij het van zich afglijden en bleven we hier om te eten en te slapen.

Trouwens, het drama van de dag: Papi Edu liet me de nieuwe snoepjes proeven die hij met zoveel moeite in de supermarkt had gescoord... en ze zijn walgelijk! Ze smaken nog minder dan een stuk karton. Ik vind ze duizend keer slechter dan mijn eigen brokken, dus die mag hij lekker zelf opeten. Tot morgen, vrienden!