Vandaag hebben we bijna ons record voor ochtend-luiheid verbroken. Het is niet dat we niet vroeg opstonden, maar we vertrokken pas om één uur 's middags met alle traagheid van de wereld. En eerlijk gezegd hadden we ook geen haast, want de kaart is hier een onbeschreven blad. Kort nadat we op pad gingen, kwamen we aan in de stad Karabutak, waar de weg zich splitst in twee opties: naar rechts gaat het richting het zuidoosten, maar wij hielden koers naar links, rechtstreeks richting het noordoosten.

Na de eerste 150 kilometer steppe te hebben verslonden, stuitten we op een verrassend idyllisch hoekje. Er stonden echte bomen, dus we maakten gebruik van deze oase om te stoppen voor een lunch en wat rust. Na afloop werkten we nog eens honderdzeventig kilometer aan glad asfalt naar binnen. Het enige dat de monotonie van het landschap doorbrak, waren kilometerslange treinen die parallel aan de weg reden; ze waren zo ontzettend lang dat je een dutje kon doen voordat de laatste wagon voorbij was.

Vlak voor zonsondergang, toen de lucht spectaculaire kleuren kreeg, spotte Papi Edu ons nest voor vannacht. We staan op afstand van de hoofdweg, geparkeerd naast een zandpad in de absolute leegte, maar met een ongelooflijk uitzicht op het Ayke-meer. De plek is waanzinnig leeg.

Direct nadat we ons hadden geïnstalleerd, verscheen er een oudere heer op een motor die stomverbaasd was om onze ontdekkingsreizigersbus in zijn domein te zien. De beste man sprak alleen Kazachs, maar dankzij de universele taal van gebaren begrepen we uitstekend dat hij de dag vissen op het meer achter de rug had. Hij was zo gefascineerd door de camper dat hij zijn telefoon pakte en er van alle kanten video-opnames van maakte voordat hij afscheid nam en in de horizon verdween zoals hij gekomen was.

Nu zijn we hier alleen met het meer, klaar om te eten en te slapen onder een sterrenhemel die duizelingwekkend is. Tot morgen!