We begonnen de dag in de auto op onze gebruikelijke tijd, met de slaap uit onze ogen gewreven en klaar voor actie. Het eerste wat we moesten doen, was die kilometer helse, hobbelige weg waar we gisteren over naar binnen kwamen weer terugrijden, wat me door het geschud en gestuiter helemaal wakker schudde. Bij aankomst in het dorp werd Papi Edu nostalgisch en wilde hij nog een blik werpen op de gigantische Sovjet-graantrechters. Deze keer ging het er heftiger aan toe: hij haalde de drone tevoorschijn (die lawaaierige vogel waar ik zo kribbig van word) en maakte een video vanuit de lucht rondom de bouwwerken. Als ze vanaf de grond al indrukwekkend waren, moeten ze vanuit de lucht wel op roestige ruimteschepen hebben geleken die in the middle of nowhere geparkeerd stonden.

Met de video op zak zetten we koers naar het noorden. We maakten een snelle stop bij een supermarkt (waar ik de boel in de gaten hield zodat ze mijn spullen niet zouden vergeten) en kwamen aan in Kostanai. We parkeerden de camper bij de rivier en begonnen aan een verkenningstocht te voet die maar liefst drie uur duurde. Wat een uitputtingsslag! Gelukkig is de stad best aangenaam; ze heeft een enorme voetgangerszone en super rustige parken die voor mij perfect waren om nieuwe werelden te besnuffelen.

Papi Edu nam me mee naar de Maral Ishan-moskee, een historisch gebedshuis dat hij prachtig vond, al was ik meer geïnteresseerd in de duiven in de omgeving. Daarna liepen we over de Al-Farabi-laan om het Regionaal Russisch Dramatheater te zien, een imposant gebouw dat leek op het decor van een oude film, en we eindigden in het Centraal Park, dat er onberispelijk en zeer goed onderhouden bij lag. Het hele centrum is behoorlijk compact, maar de domper kwam na een erg lange wandeling om de Kathedraal van de Heiligen Constantijn en Helena te gaan bekijken. Papi Edu stelde zich voor dat die kolossaal was, maar het bleek een piepklein en teleurstellend tempeltje te zijn. Dat was de moeite niet waard... en al die voetstappen al helemaal niet!

Terug bij de auto vulden we de watertank bij een fontein op straat, gooiden we diesel in de camper bij een tankstation en reden we meer dan honderd kilometer naar het oosten. En toen begon het drama! De weg is hier verschrikkelijk, een festival van verraderlijke gaten en kuilen waardoor we in de auto de conga dansten.

Aan het eind van de middag vonden we een prachtige plek om te slapen naast een rivier, vlakbij een brug, precies op tijd om een zonsondergang te zien waar je verliefd op wordt. Het probleem was dat de omgeving erg moerassig bleek te zijn. Zodra de zon onderging, verscheen er een leger van miljoenen hongerige muggen die maar al te graag hun tanden in mijn zachte vacht wilden zetten. Onderhandelen was onmogelijk: we moesten maken dat we wegkwamen, schuilden in de camper en gooiden de luiken potdicht als we niet wilden eindigen als lopend buffet van Kazachstan. Morgen weer een dag, als deze gevleugelde vampiers ons tenminste een oog dicht laten doen!