Gelukkig maar! 's Ochtends moeten de muggen uit het moerasgebied moe zijn geworden van hun pogingen om door de bepantsering van onze camper heen te dringen; ze zijn vertrokken, dus eindelijk konden we onze neus buiten de deur steken en een beetje rond de auto bewegen zonder bang te zijn opgegeten te worden. Maar de wapenstilstand duurde niet lang, want vandaag moesten we een enorme portie weg afleggen. En wat voor een weg... Op sommige stukken is hij zo ontzettend kapot dat het verkeer kroop als een kreupele schildpad. Het hele landschap om ons heen bleef supermoerassig; een waar paradijs voor vliegend ongedierte, maar een hoofdpijndossier voor de banden van Papi Edu.

We maakten een technische stop bij een nogal merkwaardig kruispunt. Er waren geen benzinestations of winkels, maar het stond vol met geparkeerde auto's waarvan de eigenaren uitstapten om direct hun hengel uit te werpen in de waterkanalen rondom de route. Dat is pas reizen optimaliseren!

Even verderop kwamen we door een stadje genaamd Saumalkol. De plek heeft een nogal imponerende, puur industriële en mijnbouwachtige sfeer, maar waar we pas echt met onze ogen van stonden te knipperen (en ik mijn oren spitste van nieuwsgierigheid), was de hoeveelheid volledig verlaten flats in echte Sovjetstijl. Enorme, grijze en lege gebouwen die het decor van een spookfilm lijken. Het gaf een beetje de "kriebels" om ze daar zo in het midden van de steppe te zien staan, als stille getuigen van het verleden.

Na de apocalyptische sfeer was het tijd om een nestje te zoeken voor de nacht. Papi Edu ging op Google Maps de satellietbeelden bestuderen en vond een blauw puntje dat veelbelovend leek: de oever van het Baysary-meer. Om daar te komen moesten we het asfalt verlaten en ruim een kilometer offroad rijden, slalommend tussen onkruid en kuilen, maar de moeite was het waard. De plek is prachtig, een lust voor het oog... al is er, zoals gewoonlijk, ook hier een muggenpopulatie die ons een warm welkom is komen heten.

We zijn helemaal alleen in dit paradijs, op twee mannen na die in hun auto voorbijreden op weg terug naar de hoofdweg. Toen ze ons zagen, remden ze abrupt om even nieuwsgierig te komen kijken. Ze bleken ontzettend aardig te zijn en tot verbazing van Papi Edu spraken ze een beetje Engels! We hadden het gebruikelijke praatje dat mijn mens zo leuk vindt: waar we vandaan komen, waar we naartoe gaan, wat we in vredesnaam doen in het midden van Kazachstan met zo'n vrachtwagen... Het gebruikelijke riedeltje. Na het prettige gesprek vervolgden ze hun weg en lieten ze ons achter bij ons meer, klaar om te eten, ons te beschermen tegen de gevleugelde vampiers en als een blok te slapen.