Wat hebben we vandaag de pootjes flink uitgestrekt. 's Ochtends deden we het rustig aan en kwamen we pas na elven op gang. Om de dag energiek te beginnen, nam Oom Joan me mee voor een flinke wandeling van zo'n twee kilometer langs het water naar een katholieke kerk aan de andere kant van de plas. Een heerlijke tocht voor mijn ochtendwandeling als hond. Daarna stapten we met z'n allen in de auto en zetten we koers richting het centrum van Karaganda. Deze stad is een lust voor het oog: waar je ook kijkt, zie je enorme gebouwen, gigantische monumenten en talloze mozaïeken uit het Sovjettijdperk. We parkeerden op de hoofdlaan, vlak bij de Stele of Independence en het centrale park, en gingen op verkenning uit. De mensen bleven maar verbaasd omhoog kijken naar het Akimat, het gebouw van de regionale overheid, dat in een nogal indrukwekkende brutalistische stijl is gebouwd, en naar de reliëfs op de omliggende gebouwen. We kwamen ook langs het Eco Museum, dat er gesloten uitzag, maar wel hele gave mozaïeken op de gevel had die ik uitgebreid kon besnuffelen.

We wandelden door het enorme centrale park en bereikten het historische Hotel Chaika. Deze plek is beroemd omdat het de plek was waar Sovjet-kosmonauten naartoe werden gebracht zodra ze in de diepe steppe waren geland, zodat ze konden herstellen, hun eerste echte bad konden nemen en konden uitrusten van hun ruimtewandelingen. Papa Edu en Oom Joan gingen naar binnen om een kijkje te nemen terwijl ik de ingang bewaakte. Terug op de hoofdlaan kwamen we het monument Miners' Glory tegen, dat een eerbetoon is aan de mijnwerkers, en het monumentale Paleis van de Cultuur van de Mijnwerkers. We maakten nog meer kilometers tot we het Victory Park bereikten, waar ik het monument met de eeuwige vlam nauwlettend in de gaten hield, en we sloten af bij het beroemde mozaïek van de kosmonaut op de muur van een gebouw. Na vierenhalf uur stadsverkenning en mijn zooltjes flink versleten te hebben, keerden we terug naar de auto, maar voordat we de stad verlieten, kwamen we nog langs het monumentale Lenin-standbeeld. Het is een van de meest opvallende relikwieën uit het Sovjettijdperk in Kazachstan.

Met de dosis geschiedenis achter de rug, was het tijd om weer de weg op te gaan. Een lange weg. We legden meer dan 175 kilometer af dwars door de uitgestrekte Kazachse steppe. De uitdaging aan het eind van de dag was tweeledig: een goede plek vinden om te slapen in de middle of nowhere en zorgen dat Oom Joan mobiel bereik had voor zijn menselijke dingetjes. Uiteindelijk liet ons instinct ons niet in de steek en vonden we een behoorlijk cool plekje bij het dorp Tendyk. We kamperen naast een klein riviertje, midden in het gebied van vrije koeien en paarden die me nieuwsgierig aankijken. Hier is geen mens te bekennen, dus ik heb het gevoel dat we heerlijk zullen slapen na zo'n volle dag.