Blog

Vandaag hebben we gereisd tussen de regen, de Déjà vu's en de forten. Papi Edu zwoer dat Najac hem bekend voorkwam... en hij had gelijk. Tussen oude stenen, stoffige mannequins en een late zon, eindigden we de dag in een charmante hoek genaamd Bruniquel.

De regen maakte ons vroegtijdig wakker en liet ons de hele dag niet met rust. Tussen spoelschoonmaak, landschappen zonder sprankeling en een dorp genaamd La Fouillade ontdekte ik dat zelfs grijze dagen hun charme kunnen hebben.

Tussen stenen bogen en mysterieuze grotten, sprongen, snuffelpartijen en avonturen: een ontdekkingsdag die uit een sprookje lijkt te komen.

Vandaag begonnen we de dag "heel vroeg" om elf uur, we zagen een meer waar je niet kon wandelen, een Venetië zonder water, een ansichtkaartkloof en eindigden met het ontvluchten van een mysterieus evenement naar een geheime plek.

Vandaag moest ik bergbeklimmer zijn: hekken om overheen te springen, langzame mensen om in te halen en een weg waar auto's met negentig kilometer per uur voorbijraasden, terwijl ik aan elke pol rook alsof het heilig was.

We dachten even in Conques te stoppen en uiteindelijk persten we zes euro parkeergeld eruit alsof het een hotel met spa was. Toen begon de jacht op de perfecte slaapcamper... bijna 's nachts, natuurlijk.

Ik dacht dat de wekker een nucleaire dreiging was, maar het bleek dat papa gewoon vroeg wilde opstaan... om elf uur. Tussen boodschappen zonder mij en een geheime rivier, belandden we in een paradijs van siësta en weide.

Ik dacht dat de afgesloten weg alleen voor auto's was... dus ging ik er middenop liggen alsof het mijn privé terras was. Tussen herhaalde bochten, dorpjes uit een ansichtkaart en een kloof zonder mensen, raakte zelfs ik de tel van de landschappen kwijt.

We beklommen de Puy Mary via een steil pad, zagen de zon achter de heuvels verdwijnen en daalden bijna in het donker af. Alles na verrassende watervallen, gigantische dammen en bergweggetjes.

Ik dacht dat we in ons geheime paradijs zouden blijven, maar papa Edu nam me mee van saaie heuvels naar middeleeuwse bruggen en we belandden in een mysterieus meer onder de nacht.

Vandaag heb ik een verborgen strand veroverd, gespeeld tot ik de bal drie keer had begraven, een weg overleefd met meer bochten dan een slang en uiteindelijk een geheim meer bewaakt, alleen voor mij.

Een immens meer, een zandstrand zonder zwemmers en een leger van kamikaze eikels die onze camper bombarderen. Uiteindelijk een hondenoverwinning en rust zonder explosies.