We slapen als kleine beren in winterslaap... nou ja, min of meer. De plek was erg rustig, zonder auto's, zonder lawaai en met dat gefluister van vrede dat ik fijn vind om lang te slapen. We begonnen rustig, maar vertrokken toch voor 11 uur (voor ons is dat al vroeg). De eerste stop op minder dan tien minuten rijden was Montsonís, een klein dorpje hoog op een heuvel met uitzicht op de vallei en een kasteel dat zo uit een sprookje lijkt te komen. Montsonís is een plaats met slechts een paar tientallen inwoners waar de stilte de boventoon voert en waar het kasteel van Montsonís, gebouwd rond het jaar 1024 om de omgeving te verdedigen in tijden van de grens, alles van bovenaf nog steeds domineert. Wandelen door de straten laat je voelen alsof je in een middeleeuwse film zit, met oude huizen, muren en die sfeer van een geheime plek die je alles met aandacht laat besnuffelen.

We parkeerden buiten de stad en maakten een wandeling door het dorp. Er is hier weinig leven, maar het ziet er mooi uit. Het kasteel verheft zich majestueus en het uitzicht op de vlakte beneden is als een gigantisch doek geschilderd door gigantische handen. Als ik vier poten meer had, zou ik ze gebruiken om te applaudisseren, maar met degenen die ik heb, zei ik al "dit is gaaf".

Na elke steen te hebben geroken, vervolgden we de route en na een uur rijden kwamen we aan op de parkeerplaats van de Congost del Mu. Hier rook het al naar avontuur: borden vertelden dat de Congost del Mu een natuurlijke kloof is waar de rivier de Segre zijn weg heeft gebeiteld tussen indrukwekkende rotswanden, wat een spectaculair en minder bekend landschap vormt dan andere kloven in de omgeving.

Het was lekker weer, dus we profiteerden ervan om te wandelen. Eerst was er een heel gemakkelijk stuk tot aan de waterkrachtcentrale van Alòs de Balaguer, een kleine installatie aan de rivier die sinds decennia de energie van het water gebruikt om elektriciteit op te wekken. Het is geen gigantische dam, maar de aanwezigheid ervan geeft karakter aan de omgeving en dient als referentie om de route te beginnen.

We liepen over loopbruggen die over de rivier hingen. Ik, natuurlijk, in de armen van papa Edu, want die stalen roosterbodem is niet geschikt voor mijn pootjes! We passeerden een hangbrug over de rivier de Segre (pont penjant del Congost del Mu), die zo lang was dat ik dacht dat hij voor enorme berggeiten was... maar hij werkte ook voor ons.

Daarna werd het leuker: we klommen over meer veeleisende paden en bereikten de zogenaamde Estret del Mu, een nog smaller en spectaculairder deel van de kloof, met betonnen loopbruggen waar mijn pootjes wel op konden lopen. Hier leek het landschap op een natuurlijke kathedraal van rots, water en groen.

De terugweg was een mix van oude en moderne tunnels. We passeerden een oude tunnel vol modder en volledig donker, waar ik Edu bijna verwarde met een modderspook, en daarna een moderne wegtunnel, goed verlicht waar ik ontspande en dacht aan vliegende botten.

Uiteindelijk was de wandeling bijna 13 kilometer in ongeveer 3 uur puur plezier, ongelooflijke landschappen en veel "waar ruikt dat naar?" van mijn kant.

We pakten de auto weer en na bijna anderhalf uur route (we stopten alleen om snel iets te eten tussen de bochten door), gingen we naar het zuiden van Lleida om aan te komen op een leuke plek om te slapen: Tozal de Carrassumada, vlakbij Torres de Segre. Het is een enorme onverharde parkeerplaats, direct naast de hermitage van de Mare de Déu de Carrassumada, een kleine, eenvoudige maar historische kerk die dateert uit de 17e eeuw. Van daaruit heb je een weids uitzicht over de vlakte, met enorme luchten en horizonten die eindeloos lijken.

Hier zijn we alleen, met absolute rust en die stilte die alleen wordt verbroken door de wind en mijn plannen om elke struik te besnuffelen. We aten in de camper (het was alweer tijd, bijna vijf uur), rustten uit en besloten dat we hier zouden blijven slapen.

Vandaag was een van die dagen die van binnen goed voelen: kleine kastelen met duizend jaar geschiedenis, spectaculaire kloven, hangbruggen die kriebelen in je buik en een rustige plek om je ogen gelukkig te sluiten.