Na meer dan een maand in Berga en twee keer de garage, rollen we eindelijk weer. Het is Constitution Day, de kapper is gesloten en de camper brengt ons naar een prachtige plek in de buurt van Bonastre waar alles weer op zijn plek valt.
gratis
De zon scheen weer na de mist, en we eindigden met wandelen over een Chinese muur… in Spanje! Tussen scherpe rotsen, spookdorpen en onmogelijke paden, was het een dag vol puur hondenavontuur.
De regen kent geen tijden of wegen, maar ik wel: ik volg de geur van het avontuur. Tussen de mist, een van de mooiste dorpen van het land en een weg die nergens naartoe leidt, ontdekte ik dat dat soms het beste is.
Tussen spuwende vlammen, poserende fotografen en tunnels die van Frankrijk naar Spanje leiden, beleefden papa en ik een dag vol hoogtepunten. Letterlijk: meer dan tweeduizend meter pure avontuur en berggeest.
Vandaag ontdekte ik dat de "circussen" van de Pyreneeën geen clowns hebben, maar wel borden die op een grap lijken. Twee bergen, drie verboden en een papa die vastbesloten is foto's te maken, ook al moet ik de camper bewaken. Gelukkig slapen we op de Col du Tourmalet wel lekker warm!
Tussen gigantische bergen en Siberische wind ontdekte ik het meest serieuze circus ter wereld: dat van Gavarnie. Zonder clowns, maar met rotsen die als publiek dienen en een papa die bijna smokkelaar werd.
Vandaag werden we overvallen door luiheid en we vertrokken om één uur, met de elegantie van iemand die de kunst van het nietsdoen beheerst. Lidl, goedkope diesel en de Pyreneeën die opdoemen: een dagje lanterfanten met uitzicht.
Vandaag sloop ik Toulouse binnen: ik besnuffelde straten, stak bruggen over en sprong bijna de lucht in met een Beluga XL. Steden, pas op, er loopt een ontdekkingsreizende bodeguero rond!
De regen omringde ons, Toulouse riep ons en de bank hield ons tegen. Uiteindelijk wonnen de dutjes, de gedachten van papa Edu en mijn talent om met stijl niets te doen. Een dag zonder richting, maar vol hondenrust.
De regen hield ons niet tegen: dutjes, wasserij en hondenavonturen door Montauban totdat we ons nachtelijk toevluchtsoord vonden
Vandaag hebben we gereisd tussen de regen, de Déjà vu's en de forten. Papi Edu zwoer dat Najac hem bekend voorkwam... en hij had gelijk. Tussen oude stenen, stoffige mannequins en een late zon, eindigden we de dag in een charmante hoek genaamd Bruniquel.
De regen maakte ons vroegtijdig wakker en liet ons de hele dag niet met rust. Tussen spoelschoonmaak, landschappen zonder sprankeling en een dorp genaamd La Fouillade ontdekte ik dat zelfs grijze dagen hun charme kunnen hebben.