Vandaag beginnen we de dag rustig, want zo begin je bijna alles het best. Nog voordat we vertrokken, na het ontbijt en het lekker uitrekken in de camper, maakten we een kleine wandeling door het bos naar de Fuente del Cura (de bron van de priester). Het is geen monumentale bron en staat niet op ansichtkaarten, het is eigenlijk een kraan omringd door stenen, tafels en dennenbomen, maar het heeft die sfeer van een rustig recreatiegebied waar een hond graag elke hoek besnuffelt alsof het belangrijk is. Daarna gingen we terug naar de auto en rond twaalf uur vertrokken we richting het zuiden.

We reden door Soto del Real zonder te stoppen en kwamen aan in Manzanares del Real, waar we parkeerden in het bezoekerscentrum van La Pedriza. Het idee was duidelijk: La Pedriza bekijken, hoewel de logistieke realiteit minder romantisch is. Tussen tien uur 's ochtends en half vijf 's middags beperken ze de toegang met de auto om de capaciteit te controleren, dus het was tijd om wat mensen 'wandelen' noemen en ik een regelrechte excursie noem. Meer dan vijf kilometer omhoog, met hier en daar een omweg omdat de route niet bepaald goed aangegeven is, en uiteindelijk, na anderhalf uur, kwamen we aan op de parkeerplaats van La Pedriza.

De weg was echter het beste van de dag. Pad langs dennenbomen, gigantische rotsen met vreemde vormen en behoorlijk wat mensen, misschien meer dan ons lief is, maar toch erg leuk. La Pedriza is beroemd om zijn granieten landschap, met enorme rotsblokken die door erosie in miljoenen jaren zijn gevormd, en dat merk je vooral als je ertussen loopt. Boven, om eerlijk te zijn, waren we een beetje teleurgesteld. We hadden grote open velden verwacht vol ronde en spectaculaire stenen, maar het mooiste hadden we al gezien tijdens de klim.

Toch gingen we nog een stukje verder, wandelend voorbij de parkeerplaats tot aan de Puente del Francés (Franse Brug). Daar was het zeker de moeite waard om te stoppen, foto's te maken en naar de rivier te kijken, want de omgeving is erg mooi en het water geeft het landschap een ander karakter. Daarna daalden we in ongeveer een uur weer af naar de auto, dit keer via de weg, want het pad kenden we al. Boven begon het zachtjes te regenen, niets ernstigs, maar net toen we in de auto stapten, begon het flink te regenen, alsof de hemel op dat exacte moment had gewacht.

We reden verder naar het westen en stopten in Alpedrete om boodschappen te doen bij Mercadona. Ik bleef bij de auto terwijl papa Edu proviand ging halen, en omdat we er toch waren, viel er een Whopper-menu bij Burger King, want excursies wekken ook heel specifieke menselijke eetlust op. Daarna gingen we verder en bekeken we een mogelijke plek om te slapen bij het stuwmeer van Valmayor. De plek overtuigde ons niet, weinig charme en te veel activiteit, met vissers en beweging die niet uitnodigden tot hondenrust.

We maakten een wandeling door de omgeving en een snelle foto van de brug uit de 18e eeuw die het stuwmeer oversteekt, een moderne, functionele brug, zonder historische mysteries, maar met een mooi effect op de foto. We besloten om nog wat verder te rijden en iets rustigers te zoeken. Vijftien minuten later vonden we een perfecte plek, de parkeerplaats van de hermitage van Nuestra Señora de la Soledad, in de buurt van Colmenarejo. Het is groot, van grind en modder, omringd door natuur, met slechts één andere camper-vrachtwagen en goede stilte. Hier zijn we nu, rustig en klaar om te slapen, want na stenen, kilometers en regen kan de dag niet veel meer bieden.