We sliepen rustig, warm en zonder vreemde bezoekers, wat al veel gevraagd is op sommige nachten. 's Ochtends was het weer niet al te best, een grijze en koude lucht die in je snorharen kruipt, dus begonnen we rustig, zonder haast en met dat langzame ritme dat honden zo fijn vinden en mensen een beetje wanhopig maakt.

Papa Edu had via internet een kaartje gekocht voor het Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial, met zijn volledige en plechtige naam, voor half één, wat al aangeeft dat je hier niet komt improviseren. Het probleem is dat we een klein beetje te laat vertrokken, net voor twaalf uur, en er nog een half uur rijden over was. Ik keek uit het raam met een "het maakt niet uit"-gezicht, terwijl Edu keek met een "het maakt wel uit"-gezicht. Uiteindelijk was de reis vlot, we parkeerden gratis heel dicht bij het klooster en alles viel op zijn plek. Ik bleef in de camper, want in het klooster zijn geen honden toegestaan, zelfs geen culturele honden zoals ik, en Edu ging er bijna rennend in, al kwam hij maar een klein beetje te laat en zonder drama.

Hij had ook een audiogids gekocht voor drie euro, zo'n moderne met een applicatie op de mobiel. Spoiler: de applicatie werkte niet helemaal goed. Af en toe sprak hij, af en toe bleef hij in gedachten verzonken, alsof hij ook onder de indruk was van de plek. Binnen was er heel veel mensen en in het begin kon je de basiliek niet zien omdat er een mis was, dus Edu liep rond in zalen, patio's en eindeloze gangen terwijl hij luisterde naar verhalen over koningen, monniken en zeer serieuze beslissingen.

Het Real Monasterio de San Lorenzo de El Escorial is enorm, in opdracht van Filips II gebouwd in de 16e eeuw, half klooster, half paleis, half koninklijk pantheon en half bibliotheek, dat zijn al veel helften voor één gebouw. Alles is gigantisch, zeer geordend, heel erg van steen en nogal sober, geen franje. Hier kom je om respect af te dwingen en veel te lopen.

Aan het einde van de rondleiding, die je normaal gesproken direct naar de uitgang leidt, merkte Edu dat hij de basiliek nog niet had gezien. Net toen kon je naar binnen, dus liep hij terug en kon hij hem nu wel zien. Hij zegt dat het erg indrukwekkend is, enorm, plechtig en een beetje overweldigend, van die dingen waardoor je zachtjes gaat praten zonder precies te weten waarom. Hij kwam naar buiten met het gevoel iets heel belangrijks te hebben gezien, maar ook met de indruk dat het een plek is die een beetje vermoeiend is, van die plekken die op je hoofd en benen wegen.

Hij keerde terug naar de camper, haalde me eruit en samen maakten we een wandeling door de omgeving van het klooster, met zeer aangename groene zones. Daarna gingen we het dorp in, San Lorenzo de El Escorial, dat bomvol mensen zat. Het was merkwaardig, want op de straten en pleinen stonden heel veel figuren als van een kerststal, bijna menselijke grootte, gemaakt in papiermaché, met een gigantische kerststal tussen winkels, bars en toeristen. Ik ontweek herders, valse schapen en een verdachte koning.

Het was al rond half vier toen we de auto instapten en, op vijf of tien minuten, een picknickplaats vonden die in Park4night stond. We stopten met het idee om te eten en verder te gaan, maar tussen het eten, de rust en de stilte van de plek, werd het laat zonder dat we het merkten. De parkeerplaats is groot, van aarde, omringd door niets, erg donker 's nachts en verrassend rustig. Soms komt er een auto voorbij, kijkt en gaat weer weg, als om te respecteren dat deze hoek vandaag al een eigenaar heeft.

Dus besloten we hier te blijven slapen. Zonder monumenten, zonder audiogidsen en zonder haast. Alleen de camper, de kou buiten en het honden gevoel dat, na zoveel koningen en zoveel serieuze stenen, een donkere en stille plek precies is wat we nodig hadden.