We slapen tussen ijs en kalmte, verjagen geesten met verwarming en eindigen met wandelen tussen gieren, kastelen en ravijnen. Een lange dag, van oude steen en vermoeide voeten, die eindigde bij een Romeinse brug en veel stilte.
in de vrije natuur
Vandaag liep ik door Medinaceli, tussen Romeinse bogen, statige pleinen en stenen met veel geschiedenis. Daarna was er een douche in de zon, twijfels over het platteland en we eindigden met slapen op een picknickplaats die 's nachts meer respect afdwong dan verwacht.
We sliepen met wind die harder huilde dan ik, waardoor papa Edu wakker werd om te vechten met de verwarming. Daarna mist, Tarazona dat op Italië lijkt, een verlaten sanatorium dat eng is en een perfecte schuilplaats naast een donker stuwmeer.
De regen en de luiheid hielden ons de hele ochtend gevangen in de camper, maar toen we naar de Santuario de la Misericordia gingen, gierde de wind buiten en maakte de verwarming de binnenkant tot een perfect toevluchtsoord.
Een stalen monster geplant langs de rivier, ruïnes die opduiken als herinneringen en een perfect einde aan de oevers van de Ebro. Vandaag reizen we langzaam, met kou, wind en veel pusis die elke stap in de gaten houden.
Off-road, bochten, historische kloosters en adembenemende uitzichten: vandaag sluiten we de uitstap af met een dag die avontuur, geschiedenis en ontspanning in de camper combineert.
Een spookdorp, een modernistische kerk en adembenemende uitzichten? Vandaag verdwalen we op bochtige wegen en verrassende hoeken.
Na meer dan een maand in Berga en twee keer de garage, rollen we eindelijk weer. Het is Constitution Day, de kapper is gesloten en de camper brengt ons naar een prachtige plek in de buurt van Bonastre waar alles weer op zijn plek valt.
De regen kent geen tijden of wegen, maar ik wel: ik volg de geur van het avontuur. Tussen de mist, een van de mooiste dorpen van het land en een weg die nergens naartoe leidt, ontdekte ik dat dat soms het beste is.
Tussen spuwende vlammen, poserende fotografen en tunnels die van Frankrijk naar Spanje leiden, beleefden papa en ik een dag vol hoogtepunten. Letterlijk: meer dan tweeduizend meter pure avontuur en berggeest.
Vandaag ontdekte ik dat de "circussen" van de Pyreneeën geen clowns hebben, maar wel borden die op een grap lijken. Twee bergen, drie verboden en een papa die vastbesloten is foto's te maken, ook al moet ik de camper bewaken. Gelukkig slapen we op de Col du Tourmalet wel lekker warm!
Tussen gigantische bergen en Siberische wind ontdekte ik het meest serieuze circus ter wereld: dat van Gavarnie. Zonder clowns, maar met rotsen die als publiek dienen en een papa die bijna smokkelaar werd.