Een spontaan kamp op een meter van mijn kussen, de gevreesde röntgenscanner en een formulier dat leek op een hiëroglief. De Russische grens oversteken werd een spel van oneindig geduld, waarbij de militairen verrassend genoeg reuze aardig bleken te zijn.
🇬🇪 Georgië (საქართველო)
Een massief van steen dat giganten waardig is, een weg die alleen al bij het zien op de kaart duizeligheid opwekt en sneeuw midden in mei. De tocht naar het noorden ging verder tussen trage vrachtwagens en tunnels die rechtstreeks uit een horrorfilm lijken te komen.
Een thermometer in verboden zones, een maand lang vuile was die rondjes draait en een stapel roebels die in een donker steegje werd bemachtigd. De oversteek naar Rusland vereist het voltooien van een menselijke hindernisbaan die ons bijna de adem benam.
Een trap die aan een rots hing waar je al hoogtevrees van kreeg als je er alleen maar naar keek, en een stad ingeklemd in een vallei vol zwevende cabines en roestige kabels. De reis door Georgië ging verder tussen Sovjet-erfgoed en een geheime schuilplaats die door de wind werd geteisterd.
Vandaag voelt de camper een beetje groter en stiller aan omdat ome Joan naar huis is vertrokken, maar papa Edu en ik hebben onze zorgen verdronken tussen sovjetbeton en een schuilplaats op grote hoogte.
Is het jullie wel eens overkomen dat je ergens aankomt en het gevoel hebt dat je die boom al eerder hebt geroken? Nou, vandaag hadden we een déjà vu met de geur van rotte eieren, haastige politieagenten en een weide die je de adem beneemt.
De wind joeg ons weg van de theeplantage en we begonnen aan een nachtelijke verhuizing zonder vast plan. Een grens met een verrassing inbegrepen, Batoemi vol contrasten en een einde met taartjes, kaarsjes en een rustige camper.
Hasta hace unos días llevábamos la cuenta de cuántos países habíamos visitado, pero los países comienzan a repetirse en nuestro viaje. ¿Qué significa eso? Significa que he dejado de contar cuántos
Hoy nos hemos despedido de mi tito Joan, que ha vuelto a Barcelona. Pero sigo mis aventuras con mi papi Edu. Vaya noche movidita que tuvimos en ese antiguo aeropuerto. Los camiones decidieron hacer
¡Vaya día movidito, amigos peludos y humanos curiosos! Hoy os voy a contar las peripecias que vivimos en Tskaltubo y Kutaisi, dos lugares que no se olvidan fácilmente, ¡así que atentos! Primero
El sitio donde pasamos la noche era tan chachi que mi papi decidió sacar su "yo ingenioso" y utilizar un "dron casero" para grabar el lugar. Bueno, en realidad, fue más como MacGyver con una cámara en
Anoche nuestra cámper parecía estar en la meca de los perros curiosos. ¡No menos de tres compis de cuatro patas se reunieron alrededor de la casa rodante, como si hubieran oído que aquí se servía el