Vandaag maakte de zon ons wakker met zin in een wandeling. Rustige bossen, een verborgen vallei, bergpassen met geschiedenis en een perfect einde langs de rivier. Van die dagen die je langzaam proeft.
🇪🇸 Van Berga naar Sevilla
Vandaag bleef ik de camper bewaken terwijl Edu verdwaalde tussen koningen, oneindige gangen en zeer serieuze stenen in El Escorial. Daarna wandelden we tussen gigantische kerststallen en eindigden we met slapen in een donker en stil gebied, ideaal.
Vandaag moesten we meer lopen dan gepland tussen gigantische stenen, pijnbomen en wat chaotische paden in La Pedriza. Het regende precies wanneer het moest, er was een strategische Whopper en we eindigden met slapen in absolute stilte, zoals het hondenboekje voorschrijft.
Vandaag heb ik middeleeuwse bruggen veroverd, stadsmuren met uitzicht op de rivier en bergen vol sneeuw en zelfmoordsledes. Van Talamanca naar Buitrago en van de haven van Morcuera naar een bos dat perfect is om lekker warm in te slapen.
We slapen tussen ijs en kalmte, verjagen geesten met verwarming en eindigen met wandelen tussen gieren, kastelen en ravijnen. Een lange dag, van oude steen en vermoeide voeten, die eindigde bij een Romeinse brug en veel stilte.
Vandaag liep ik door Medinaceli, tussen Romeinse bogen, statige pleinen en stenen met veel geschiedenis. Daarna was er een douche in de zon, twijfels over het platteland en we eindigden met slapen op een picknickplaats die 's nachts meer respect afdwong dan verwacht.
Vandaag ben ik verdwaald geraakt tussen watervallen, trappen en tunnels in het Monasterio de Piedra. Veel water, veel vermoeide benen en een klooster dat Edu tegenviel. Uiteindelijk, snelweg, donkere nacht en bed in Medinaceli.
We sliepen met wind die harder huilde dan ik, waardoor papa Edu wakker werd om te vechten met de verwarming. Daarna mist, Tarazona dat op Italië lijkt, een verlaten sanatorium dat eng is en een perfecte schuilplaats naast een donker stuwmeer.
De regen en de luiheid hielden ons de hele ochtend gevangen in de camper, maar toen we naar de Santuario de la Misericordia gingen, gierde de wind buiten en maakte de verwarming de binnenkant tot een perfect toevluchtsoord.
De mist hield ons tegen, de stad stelde ons op de proef en de diesel ontsnapte bijna. Een dag zonder toerisme, maar vol kleine avonturen en geïmproviseerde beslissingen.
Vandaag liep ik door een dorp bevroren in oorlog, verkende ik een Klein-Rusland in absolute stilte en woonde ik een gratis douche bij waar niemand om had gevraagd. We eindigden met slapen tussen de dennenbossen, met de geschiedenis die nog naar oude steen rook.
Een stalen monster geplant langs de rivier, ruïnes die opduiken als herinneringen en een perfect einde aan de oevers van de Ebro. Vandaag reizen we langzaam, met kou, wind en veel pusis die elke stap in de gaten houden.